ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٠٥ - شريشى احمد بن محمد بن احمد بن محمد بن خلف
شريحى على بن حسن
- از اولاد شريح قاضى و امامى ممدوح و موكول بعلم رجال است.
شريشى[١]
شريشى احمد بن عبد المؤمن بن موسى
- يا عيسى قيسى، شريشى، نحوى لغوى عروضى كاتب بليغ فاضل، در نحو مبرّز و حافظ لغات و عروض و لغت و ادبيّات عربيّه را تدريس ميكرده است. براى تحصيل علم مسافرتها كرده و تأليفات سودمند دارد:
١- التعليقات الوفية فى شرح الدرة الالفية كه شرحى وافى بر الفيه ابن معط است ٢- جمع مشاهير قصائد العرب ٣- شرح الايضاح ٤- شرح الجمل ٥- شرح عروض الشعر ٦- شرح مقامات الحريرى كه سه فقره شرح كبير و صغير و وسيط بر آن نوشته است كه شرح كبيرش بسيار مكمل و مغنى از شرحهاى ديگر بوده و در استانبول و مصر و قاهره چاپ و يك نسخه خطى آن بشماره ٣٢٥٥ در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد تهران موجود است ٧- علل القوافى ٨- مختصر نوادر القالى.
وفات احمد بسال ششصد و نوزدهم هجرت در شهر شريش در شصت و دو سالگى واقع گرديد.
(ص ١٦١ هب و ٨٤ ت و ١١٢١ مط)
شريشى احمد بن محمد بن احمد بن محمد بن خلف
- قرشى بكرى تميمى صديقى، ملقّب بتاج الدين، مكنّى بابو العباس، اديب نحوى شاعر بيانى اصولى كه در شعر و نحو و علم بيان و اصول فقه و فنون ادبيّه حظّى وافر داشت، در فنون تصوّف بديگران مقدّم بوده و بهمين جهت بشريشى شهرت يافته است، اتكال كلى خودش نيز بهمين رشته بوده و از آثار قلمى او است:
١- اسرار اصول الدين ٢- اسنى المواهب ٣- انوار السراية و سراية الانوار چنانچه در روضات است يا انوار السرائر و سرائر الانوار چنانچه در معجم المطبوعات نوشته و گويد
[١]- شريشى- منسوب بشريش است. در مراصد گويد كه شريش، بفتح اول و سكون ثانى شهرى است بزرگ از ناحيه شذونه از نواحى اندلس بلكه مركز آن ناحيه است، ظاهرش آنكه حرف سيم شريش متحرك بوده و اين كلمه بر وزن مريم و يا مسجد است ولى ظاهر كلام بعضى ديگر آنكه بر وزن امير ميباشد و بهرحال از بلاد اندلس بوده و بعضى از منسوبين آن را تذكر ميدهد.