ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٤٣ - سيرافى حسن بن عبد اللّه بن مرزبان
اوقات او در عبادت مصروف ميشد، امام شافعى بخانه وى تردّد كرده و از او روايت حديث مينمايد. بعد از وفات شافعى نيز جنازهاش را بخانه آن بانوى جليله برده و در آنجا نماز خواندند. نفيسه بسال دويست و هشتم يا نهم هجرت در مصر وفات يافت، قبرش معروف و مزار مردم بوده و هريك از دو كلمه صديقه و مقدسه بنا بقول دويمى مادّه تاريخ او است:
(ص ٤٨ ج ١ لر و ٤١٥ ج ٢ خه)
سيرافى[١]
سيرافى حسن بن عبد اللّه بن مرزبان
- ابو سعيد الكنية، سيرافىّ الولادة و و الشّهرة، معتزلىّ الاصول، حنفىّ الفروع كه گاهى بقاضى سيرافى نيز موصوف و از اكابر علوم عربيّه ميباشد. در نحو و لغت و شعر و عروض و قوافى و حساب و هندسه و كلام و فقه و حديث و فرائض و قرائت و علوم قرآنيّه ماهر و متبحّر و امام الائمّة و شيخ الشيوخ و بالخصوص در نحو بصريّين داناترين مردم بود. نحو را از ابن السّراج و لغت را از ابن دريد فراگرفت، تمامى فنون مذكوره را در بغداد تدريس ميكرد، مدت پنجاه سال موافق مذهب ابو حنيفه با كمال درستكارى قضاوت نمود و فتوى داد، بر حكم و قضاوت خود اصلا اجرتى نميگرفت بلكه اصلا چيزى از كسى قبول نميكرد، با دسترنج عمل كتابت، امرار معاش مىنمود چنانچه خط بسيار خوبى داشت و همهروزه ده ورق باجرت ده درهم كه مقدار مصارف ضروريّات او بوده مينوشت و پيش از نوشتن آن ده ورق حاضر مجلس درس و قضاوت نميشد اينك در تمامى آن پنجاه سال مدت قضاوت كه مقامى سراپا تهمت است اصلا مورد طعن و ايرادى نبود و خردهاى بر وى
[١]- سيرافى- بكسر اول، منسوب بشهرى است سيرافنام از بلاد فارس در ساحل بحر فارس در هفت منزلى بصره، چندى از اكابر بهمين عنوان سيرافى شهرت يافتهاند كه بعضى از ايشان باندازه مساعدت وسائل موجوده نگارش مييابد. در صورت اطلاق و نبودن قرينه منصرف بحسن بن عبد اللّه مذكور است. در اصطلاح رجالى احمد بن محمد بن نوح، احمد بن على بن عباس بن نوح استاد نجاشى (متوفى بسال ٤٥٠ ه ق- تن) بوده و شرح حال ايشان موكول بكتب رجاليه ميباشد.