ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٦٢ - شوكانى محمد بن على بن محمد بن عبد اللّه
شوشترى سيد نور الدين
- ضمن شرح حال پدرش سيد نعمت اللّه بعنوان سيد جزائرى مذكور شد.
شوشترى قاضى نور اللّه
- بعنوان صاحب مجالس المؤمنين خواهد آمد.
شوق مير عطا حسين
- بعنوان تحسين نگارش يافته است.
شوقى احمد بن عبد اللّه
- ملقّب بشوقى، از فضلاى نامى عثمانى اواخر قرن دوازدهم هجرت ميباشد و يا خود اوائل قرن سيزدهم را نيز درك كرده است. شرحى مزجى بر كتاب فوائد فناريه محمد بن حمزه فنارى كه در منطق است نوشته و از تأليف آن در سال هزار و صد و نود و سيم هجرت فراغت يافته است. سال وفاتش بدست نيامد و شرح حال محمد بن حمزه نيز بعنوان فنارى خواهد آمد.
(از همين كتاب چاپى استخراج شد)
شوقى تبريزى
بسام ميرزا پسر شاه اسمعيل صفوى انتساب داشت، عاقبت از خوف شاه تهماسب صفوى (٩٣٠- ٩٨٤ ه ق) بهند فرار كرد تا در اواسط قرن دهم هجرت در كابل درگذشته و از او است:
دردا كه فراق، ناتوان ساخت مرا |
بر بستر ناتوانى انداخت مرا |
|
از ضعف چنان شدم كه بر بالينم |
صد بار اجل آمد و نشناخت مرا |
|