ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٦٥ - صفى عليشاه حاج ميرزا حسن ابن محمد باقر
روش نقل كرده است: عبد العزيز بن محاسن بن سرايا بن على بن ابى القاسم معروف بابن ابى سرايا و در روضات گويد: عبد العزيز بن على بن حسين مشهور بابن السرايا. وفات او بنابر مشهور، در سال هفتصد و پنجاهم يا پنجاه و دويم هجرت واقع و از كشف الظّنون برمىآيد كه بعد از سال هفتصد و پنجاه و هفتم بوده است چنانچه گويد صفى الدين بديعيّه را در چند مجلس املا كرده كه آخرين آن مجالس هفتصد و پنجاه و هفتم بوده است.
ولادت او بنوشته درر كامنه و جواهر الادب در سال ششصد و هفتاد و هفت بوده است و بنابراين تلمّذ او بمحقّق حلّى (متوفى بسال ٦٧٦ ه ق- خعو) چنانچه در امل الآمل گفته و روضات الجنّات و حاج شيخ عباس قمى نيز در كنى و القاب خود بدو اقتفا جستهاند اشتباه و دور از صحت ميباشد.
(كف و هرو ملل و ٣٨٢ ج ٢ نى و ١٨٩ هب و ٤٤٠ ت و ٢٦٩ ج ٢ كمن و غيره)
صفى الدين عبد المؤمن بن عبد الحق
- در باب كنى بعنوان ابن عبد الحق خواهد آمد.
صفى الدين على بن حسين
- كاشفى، بعنوان فخر الدين خواهد آمد.
صفى الدين سيد على بن نصر بن هارون
- بعنوان قاسم الانوار خواهد آمد.
صفى الدين محمد بن احمد
- بعنوان بخارى مذكور شد.
صفى الدين سيد مرتضى رازى ابن الداعى
- بهمين عنوان سيد مرتضى رازى مذكور شد.
صفى الدين سيد نصر اللّه بن حسين
- بعنوان مدرس خواهد آمد.
صفى عليشاه حاج ميرزا حسن ابن محمد باقر
- اصفهانى، از اكابر عرفاى اوائل قرن حاضر چهاردهم هجرت ميباشد كه لقب طريقتى وى صفى عليشاه بود، در سوم شعبان هزار و دويست و پنجاه و يك هجرت در اصفهان متولد شد، در خردسالى با پدرش كه از تجّار اصفهان بوده و لقب صفى داشته بيزد رفت و اقامت گزيد، تحصيلات اوّليّه را در آنجا اخذ و از علوم متداوله بهرهمند شد. در حدود سال ١٢٨١ يا ١٢٨٢ ه ق- غرفا يا غرفب از راه هندوستان عازم مكّه شد و بزيارت بيت اللّه مشرّف گرديد، باز بهند