قضيه را ببانى طبع آن نوشتم كه اين تفسير از شريف ابو الحسن بوده و عبد اللّطيف را در كتابى نديده و در جايى نشنيده‌ايم در جواب آن نامه وعده اصلاح دادند كه همان صفحه را عوض نموده و در پشت آن اسم اصل مؤلف ابو الحسن شريف و شرح حال او را بنويسند و تا حال هنوز بوعده خود وفا نكرده‌اند.

بالجملة اين تفسير كه در سال هزار و دويست و نود و پنجم هجرت در تهران چاپ و در ظهر صفحه اوّل آن منسوب بعبد اللّطيفش داشته‌اند اشتباه و سرقت بوده و آن مقدمات چاپ شده مقدمات تفسير مرآت الانوار ابو الحسن شريف جدّ مادرى صاحب جواهر ميباشد.

انتهى كلام العلامة النورى بالترجمة شكر اللّه سعيه. وفات ابو الحسن شريف بسال هزار و صد و سى و هشتم هجرى قمرى واقع گرديد و ظاهر آنستكه ابو الحسن كنيه نبوده و نام اصلى او است.

(ص ١٢ هب و ٣٨٥ ج ٣ مس و ٤٦٧ ج ١ ذريعة)

شريف ادريسى محمد بن محمد بن عبد اللّه بن ادريس‌

- صقلى، مكنّى بابو عبد اللّه، معروف بشريف ادريسى، از سلاله علويّين و از مشاهير جغرافيّين اسلامى عرب ميباشد كه علاوه بر فنون جغرافيائى، در هيئت و نجوم و طبّ و فلسفه نيز دستى توانا داشت، كتاب نزهة المشتاق فى اختراق الافاق از تأليفات او است كه علاوه بر شرح و بسط بلاد و ممالك، از نباتات آنها نيز بحث مينمايد. اين كتاب را براى ملك ريشار صاحب صقليه تأليف داد و مورد تبجيل و احترامات فوق العاده گرديد بحدى كه در حين ورود، تا دم در قصر استقبالش ميكرد و وقت رفتن نيز بهمان روش مشايعت مى‌نمود.

شريف يك كره ارضيّه براى ملك ريشار ترتيب داد كه خطوط بلاد و جميع قسمت‌هاى ارضى را رسم نموده بود، كتاب مذكور بسال هزار و پانصد و نود و سيم ميلادى در روم چاپ و بلاتينى ترجمه شد و در سال هزار و هشتصد و سى و شش ميلادى نيز ترجمه فرانسوى آن در پاريس طبع و نشر گرديد. وفات شريف بسال پانصد و شصتم يا هفتاد و ششم هجرت در صقليه واقع شد. (ص ٨١٢ ج ٢ س و ٤١٤ مط)

شريف جرجانى سيد على بن محمد بن على‌

- حسينى، يا حسنى حسينى النسب، شريف الدين اللّقب، حنفىّ المذهب، سيد شريف و مير سيد