ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٦٩ - شاه چراغ سيد عبد الرزاق بن سيد عبد الوهاب بن سيد عبد القادر
بس عالى درست كرد و در جنب آن، مدرسهاى عالى بنا نهاد و در جوار آن مرقدى هم براى خودش معيّن نمود. موافق نقل معتمد، حمد اللّه مستوفى در نزهة القلوب، سيد نعمت اللّه جزائرى در انوار نعمانيّه، آقاى محمد على كرمانشاهى در مقامع الفضل، صاحب حدائق در چند جا از لؤلؤة البحرين، ميرزا عبد اللّه افندى در رياض العلماء در ذيل شرح حال سيد عبد اللّه بن موسى بن احمد تصريح كردهاند بر اينكه مرقد شريف احمد بن موسى بن جعفر ع همين مزارى است كه در شيراز موجود و بشاه چراغ معروف است. مضمون عبارت انوار نعمانيّه اين است كه احمد و محمد فرزندان موسى بن جعفر ع هردو در شيراز مدفون و محل تبرّك و زيارت شيعه است و با اين كلام انوار نعمانيّه، مابين دو قول مختلف (كه يكى نسبت دادن اين بقعه موجوده معروف بشاه چراغ، بامامزاده سيد محمد بن موسى بن جعفر است چنانچه از بعضى نقل شده و ديگرى منسوب بودن آن بامامزاده احمد بن موسى بن جعفر ع است چنانچه در غايت اشتهار است) قضاوت عادلانه شده و صحت هردو قول را تأييد مينمايد. سال وفات شاه چراغ بدست نيامد ولى ظاهر كلام مذكور شد الازار آنكه در همانسال وفات حضرت رضا ع (كه دويست و سيم هجرت ميباشد) بعد از آن حضرت وقوع يافته است.
(ص ٣١٧ ج ٢ نى و ١٢ ت و ١٥٩ هب و ٢٢٣ ج ٣ طرائق و كتب رجال)
شاه چراغ سيد عبد الرزاق بن سيد عبد الوهاب بن سيد عبد القادر
- لاهورى از اكابر سلسله قادريّه از فرق صوفيّه ميباشد كه از مشايخ مكّه و مدينه استفادههاى بسيارى نمود، علم ظاهر و باطن و شريعت و طريقت را جامع بود. جدّ مذكور او حين ولادتش گفت در خانه چراغى پيدا شده كه خاندان ما از آن منوّر گردد اينك از همان روز بشاه چراغ مشتهر گرديد، از دست پدر خود خرقه پوشيد، در بيست و دويم ذى القعده سال يكهزار و شصت و هشت هجرت در لاهور وفات يافت، شاه جهان پادشاه هند قبّهاى بر سر قبر او بنا نهاد و جمله سراج الاتقيا قطب معلى- ١٠٦٨ مادّه تاريخ او است. (ص ١٧٢ ج ١ خه)