ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٧٤ - سمرى على بن محمد
ارواح العالمين فداه و عجّل اللّه فرجه ميباشد كه بامر جهان مطاع صادر از آن ناحيه مقدّسه، حسب الوصيّه نايب خاص سومى آن حضرت شيخ ابو القاسم حسين بن روح نوبختى روحى سالف الترجمة، در سال ٣٢٦ ه ق (شكو) بسفارت و نيابت خاصّه منصوب و معرفى شد و در بقيه زمان غيبت صغرى، عرايض پناهندگان آن آستان ملايك پاسبان را بعرض حضور مبارك حضرت بقية اللّه ميرسانيد تا در نيمه شعبان ٣٢٩ ه ق (شكط) در بغداد وفات يافته و مدفنش در قرب قبر كلينى ميباشد. با وفات او، باب وكالت و سفارت و نيابت خاصّه مسدود شد و غيبت كبراى آن حضرت كه مدت آن از اسرار مكتومه الهيّه ميباشد واقع گرديد و تمامى دوستداران آن خليفة اللّه قرنها است كه مبتلاى فشار روزگار و در تحت ذلّت و اسارت ناملايمات دينى و دنيوى هستند و صبح و شام چشم در راه انتظار دارند و با زبان حال مترتّم ميباشند:
اى آينه ذات نما پرده برانداز |
تا بنگرم آن آينه ذات نما را |
|
سرمايه دين سست و شريعت ز ميان رفت |
بگزيده خلايق همگى راه خطا را |
|
عصرى است كه مردم زره مكر و جهالت |
با پرتو خورشيد ستايند سها را |
|
وقت فرج است اى شه خوبان فرجى بخش |
اين ملت افسردهدل و بىسر و پا را |
|