ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٩ - سكينه بنت الحسين
ظاهر بحكم اتحاد وزن و قافيه آن است كه اين بيت نيز تتمّه همان ابيات مذكوره است و مراد از آن، بنوشته بعضى از اهل فضل آنكه چون رباب و سكينه براى صله ارحام ميرفتند اندك مفارقت ايشان موجب ضجرت خاطر مبارك حجة اللّه مىگرديد لذا همين بيت را در معنى طول ليل (كه در عالم تصور از لوازم اندوه و غم و افسردگى است) فرمودهاند يعنى شب از كثرت طول (در اثر مفارقت) گويا كه يك شب نيست بلكه چند شب متصل بيكديگر است و اساتيد فنّ شعر و علم و ادب، اين كلمات بلاغت سمات را در بيان حق آن معنى، بسيار ستودهاند. نگارنده گويد دور نيست منظور آن بزرگوار اين باشد كه از كثرت غم، روز روشن نيز تيره و تار و مانند شب ميشود و گويا كه شب بشب متصل مىگردد نه بروز.
وفات حضرت سكينه ع بنوشته ابن خلّكان كه معتقد اكثر ارباب سير هم مىباشد روز پنجشنبه پنجم ربيع الاول سال يكصد و هفدهم هجرت در مدينه منوّره وقوع يافته و موافق آنچه از درر الاصداف شربينى نقل شده در همان روز از سال يكصد و شانزدهم هجرت در مكّه بوده است و قول اوّل اقرب بصحت ميباشد. امّا قبرى كه در مقبره باب الصغير از دمشق بوده و بحضرت سكينه ع منسوب دارند قطعا بىاصل و ناشى از اشتباه اسمى است كه بتصريح بعضى از اهل فن، بحكم خط كوفى كه بر سر صندوق روى آن قبر نوشته شده همان قبر از سكينه نامى از بنات ملوك است. سال ولادت و سن و سال حضرت سكينه در واقعه كربلا و معقوده عبد اللّه بن امام حسن از شهداى كربلا بودن آن مخدّره و مشهور بودن همين قضيّه بنام ازدواج قاسم بن حسن با فاطمه بنت الحسين كه مشهور بىاصل است و ديگر مزاياى احوال و ادوار زندگانى آن مخدّره معظّمه، كتاب مستقلى را لازم داشته و همه آنها را موكول بكتب مبسوطه ميدارد. امّا رباب والده ماجده حضرت سكينه، دختر امرأ القيس بن عدى بن اوس قضاعى كلبى و حرم محترم حضرت حسين بن على عليهما السلام از خواتين معظّمه عصر خود بوده و در مرثيه آن حضرت گويد:
ان الذى كان نورا يستضاء به |
بكربلاء قتيل غير مدفون |
|