ابراهيم، تا حين وفات در نزد خودش بود و فقط مقدارى از آنرا تحفه و هديه كرده و باهل و عيال و قوم و خويش خود بذل نمود و بمهريه زنان خود داد و بقيه همچنان ميبود تا در لوازم تجهيز و تكفينش صرف نمودند. در عيون اخبار الرضا نيز گويد كه ابراهيم مدايح بسيارى در حق آنحضرت گفته است. وفات ابراهيم در نيمه شعبان سال دويست و چهل و دويم يا سيم هجرت، در سامره واقع شد، تشيّع او از كلمات مذكوره ظاهر و روشن و مصوّخ ابن شهرآشوب و جمعى ديگر نيز بوده و در اعيان الشيعة مبسوطا نگارش داده است.

(ص ٩ ج ١ كا و ١٦٤ ج ١ جم و ٣٩٢ ج ٢ نى و ٢٧٧ ج ٥ عن و ١١٧ ج ٦ تاريخ بغداد و غيره)

صولى عمرو بن مسعدة

- بن سعيد بن صول بن صول، كاتب منشى، مكنّى بابو الفضل، عموزاده ابراهيم صولى شاعر مذكور فوق و يكى از وزراى مأمون عباسى و بهمين جهت گاهى به صولى كاتب و صولى وزير نيز موصوف ميباشد. كاتبى بوده بليغ و مختصرنويس كه مقاصد عالى و معانى بديعه را با عبارات بسيار مختصر در قيد تحرير ميآورد. روزى غلامان جعفر بن يحيى برمكى، نامه‌اى داير بدرخواست اضافه كردن حقوق مرسومى ايشان بدو دادند او نيز آن نامه را بعمرو داده و امر بنوشتن جوابش نمود پس عمرو بنوشت: قليل دائم خير من كثير منقطع پس جعفر دست بر پشت عمرو زده و بسيارش تحسين نمود. عمرو در سال دويست و هفدهم يا پانزدهم هجرت درگذشت.

(ص ٤٢٥ ج ١ كا و ٣٩٣ ج ٢ نى و ٢٠٣ ج ١٢ تاريخ بغداد)

صولى محمد بن يحيى بن عبد اللّه‌

- بن عباس بن محمد بن صول تكين، مكنّى به ابو بكر، نوه برادر ابراهيم صولى مذكور فوق، از مشاهير فضلا و ادبا و ظرفا و كتّاب و ارباب انشاء ميباشند كه بفنون ادب بصير، بآداب ملوك و اخبار و سير پيشينيان خبير، بجمع كتب و تأليف و تصنيف رغبتى بى‌نهايت داشت و اخبار و سير و اشعار وزرا و شعرا و اكابر سلف را جمع و تدوين نموده است. در بدايت حال، معلّم راضى باللّه عباسى بوده و اخيرا نديم او و مكتفى و مقتدر عباسى گرديد. صولى كثير المحفوظات و اغلب فنون او از قبيل اخبار و سير بود. كتابخانه بزرگى داشته كه جلدهاى كتابها، مختلف الالوان و هريك رديف از آنها برنگى ديگر بوده و ميگفت كه‌