ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٤٣ - شمس الدين محمد بن احمد
صاحب ترجمه بوده و سگزى را سجزى نيز گويند كه معرّب آن است و سنجرى گفتن او چنانچه در نسخه كشف الظّنون موجوده در نزد اين نگارنده است از اشتباهات مؤلف و يا كاتب و يا مطبعه ميباشد.
(اين جمله از بعضى مسودههاى خودم نقل شده و مدرك خصوصى از نظرم رفته است)
شمس الدين محمد بن ابراهيم بن ساعد
- بعنوان اكفانى مذكور شد.
شمس الدين محمد بن ابى بكر
- بعنوان فراهى خواهد آمد.
شمس الدين محمد بن ابيطالب
- انصارى دمشقى صوفى، معروف بشيخ الربوة، ملقّب بشمس الدين، مكنّى بابو عبد اللّه، از افاضل قرن هشتم هجرت ميباشد كه در ششصد و پنجاه و چهارم هجرت متولد شد، در اثر زحمات بسيارى در علم رمل و اوفاق و ديگر علوم غريبه مهارت يافت، مدّعى علم كيميا نيز بوده و با ابو الفداء، مورّخ مشهور، معاصر، بسيار خوشمحضر، مصاحبت او جالب فرح و سرور و خوشدلى بود. از كثرت ذكاوتى كه داشته در هرعلم تأليف كتاب ميكرد اگرچه خارج از حدود اطّلاعات و معلومات وى هم بود. از صفدى نقل است يك تأليف او را كه در اصول دين بوده ديدم، مذاهب را بيكديگر همچنين اشعرى را بمعتزلى و صوفيّه را بحشويّه قاتى نموده بود و بيك طريقت استقامت نداشت. شمس الدين عاقبت بعرفان و علم حقيقت گراييد، بفقر و وحدت متحمّل و كثير الالم بود، در ماه جمادى الاولى يا صفر از سال هفتصد و بيست و هفتم هجرت در صفد درگذشت، در آخر عمر كر و ناشنوا و يك چشمش نابينا گرديد و از اشعار لطيفه او است:
نظر الهلال اليه اول ليلة |
فرآه احسن منظرا فتزيدا |
|
و رآه احسن منه بدرا فهو من |
غم يذوب و يضمحل كما بدا |
|