ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٨ - سرور ميرزا محمد بن ميرزا كاظم بن حاج محمد
و منقول بوده و از تأليفات او است:
١- ادب القضاء ٢- الغاية فى شرح الهداية ٣- الفتاوى السروجية ٤- المناسك ٥- نفحات النسمات فى وصول الثواب الى الاموات و غير اينها. در ردّ ابن تيميّه نيز كتابى در نهايت اتقان و صحت با رعايت اصول وقار و ادب تأليف داده و اصلا بروايت حديث نپرداخته است در سال هفتصد و يك يا دهم هجرت ٧٠١ يا ٧١٠ ه قمرى وفات يافت و ولادتش در سال ششصد و سى و هفتم هجرت بوده است و گويند كه بمرام قاضى القضاتى از آب زمزم خورده و در اثر آن موفق بآن مرام خود گرديد.
(ص ٩١ ج ١ كمن و ١٣ فوائد البهية)
سروجى عبد اللّه بن على
- از ادباى اواخر قرن هفتم هجرت ميباشد كه شاعرى بود لغوى، در اعراب و لغت و فنون شعرى ماهر، فقط روزهاى جمعه ديده مىشد، از گفتن نام خود دريغ داشت، از زنان بيگانه بسيار بسيار اجتناب ميكرد، و در جائى كه زن بوده نمىنشست بلكه در يكى از ميهمانيها كه گوشت را زنان در ظرفها گذاشته بودهاند اصلا طعام نخورده و از غزليّات او است:
انعم بوصلك لى فهذا وقته |
يكفى من الهجران ما قد ذقته |
|
انفقت عمرى فى هواك و ليتنى |
اعطى وصالا بالذى انفقته |
|