فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٤٩ - همراه با دايرة المعارف فقه اسلامى اباحه شرعى

٢. خوردن از خانه‌هاى خويشان و نزديكان كه در قرآن كريم به آن اشاره شده است؛ آنجا كه مى‌فرمايد:

{ليس على الاعمى حرج و لا على الأعرج حرج ولا على المريض حرج و لاعلى أنفسكم أن تأكلوا من بيوتِكم أو بيوت آبائكم أو بيوت أمّهاتِكم أو بيوتِ إخوانِكم أو بيوتِ أخواتِكم أو بيوت أعمامِكم أو بيوتِ عمّاتِكم أو بيوت أخوالِكم أو بيوتِ خالاتِكم أو ماملكتُم مفاتِحَه أو صديقِكم ليس عليكم جناحٌ أن تأكلوا جميعاً أو أشتاتاً } (١٢)؛

بر افراد نابينا، لنگ و بيمار گناهى نيست(كه با شما هم غذا شوند) و بر شما نيز گناهى نيست كه از خانه‌هاى خودتان(خانه‌هاى فرزندان يا همسرانتان كه خانه خود شما محسوب مى‌شود، بدون اجازه خاصّى) غذا بخوريد؛ و همچنين از خانه‌هاى پدرانتان يا مادرانتان، يا برادرانتان، يا خواهرانتان، يا عموهايتان، يا عمه هايتان، يا دايى هايتان، يا خاله هايتان و يا از خانه‌اى كه كليدش در اختيار شماست و يا از خانه‌هاى دوستانتان، مى‌توانيد غذا بخوريد، بر شما گناهى نيست كه به طور دسته جمعى يا جداگانه غذا بخوريد.

محقق حلّى(ره) مى‌گويد:

«خوردن مال فرد ديگرى جايز نيست، مگر با اذن او ؛ ولى در مواردى حتى با نداشتن اذن از طرف مالك جايز است همانند خوردن از خانه هايى كه در آيه ٦١ سوره نور آمده است به شرط اين كه عدم رضايت صاحبخانه معلوم و محرز نباشد و چيزى از خوردنى‌ها را با خودش از خانه بيرون نبرد و همچنين خوردن شخص عابر از درخت خرما به هنگام عبور از كنار آنها و نيز خوردن از زمين زراعى و درخت ميوه با ترديدى كه در مورد زراعت و درختان ميوه وجود دارد». (١٣)