جالب اين كه بعضى از گذشتگان به لزوم وحدت شب قدر و تعيين مقدّرات در يك شب معيّن و فضيلت آن، استناد جسته‌اند در حالى كه طرفداران اين عقيده، وحدت اوّل ماه را تنها در مناطقى پذيرفته‌اند كه در مقدارى از شب با منطقه رؤيت هلال مشترك باشد، يعنى براى مناطق ديگر زمين كه به هنگام رؤيت هلال روز است(مانند كشورهاى كانادا، آمريكاى شمالى و جنوبى) به ناچار شب قدر ديگرى قائل هستند و اوّل ماه آن مناطق را يك روز متفاوت مى‌دانند!

و از آن جالب‌تر قول كسانى است كه مى‌گويند كشورهاى اسلامى در منطقه‌اى قرار دارند كه در مقدارى از شب با هم مشتركند.

در حالى كه در كشورهاى دور دست ميليونها مسلمان زندگى مى‌كنند، به علاوه ما معتقديم كه اسلام و احكام آن سرانجام تمام كره زمين را فرا خواهد گرفت، تكليف مسلمانان در آن زمان چه خواهد بود؟

كوتاه سخن اين كه همان گونه كه مشهور فقهاى ما پذيرفته‌اند و دلايل مختلف نيز گواهى مى‌دهد، اتّحاد افق در رؤيت هلال شرط است، و اين امر نتيجه كرويّت زمين است، همان گونه كه اختلاف در اوقات نماز و شب و روز ناشى از آن است و اگر منظور، حفظ وحدت ميان مسلمين است(با وجود كرويّت زمين)، وحدت تنها در يك منطقه امكان‌پذير است نه در تمام دنياى اسلام، زيرا مسلمانانى در نيم كره ديگر زمين زندگى مى‌كنند كه حتّى مطابق قول «عدم لزوم وحدت افق» عيد جداگانه‌اى دارند (البته شرح مسائل فوق مجال و بحث وسيع‌ترى را مى‌طلبد).(واللّه‌ العالم بحقائق أحكامه).