حامل نجاست است ووظيفه همه‌مردم است كه اين كار را منكر دانسته و خواستار قطع آن شوند و اختصاصى به يكى از دو طرف جنايت يا هر دو طرف آن ندارد. همچنين اين حكم اختصاص به گوش ندارد و در مورد ديگر اعضا نيز صادق است، به شرط آنكه بيم تلف شدن انسان يا بخش عظيمى‌از بدن او نرود. جدا كردن عضو پيوندى برحاكم نيز واجب است؛ زيرا حامل آن حامل نجاست بوده و با اين حال نماز او صحيح نخواهد بود. (٩)

سخن ابن ادريس نيز هردو فرض را در بر مى گيرد؛ با اين تعليل كه چون عضو قطع شده مردار است، پيوند آن جايز نيست.

در شرايع آمده است:

اگر گوش انسانى قطع شود و جانى نيز قصاص شود، سپس مجنى عليه گوش خود را پيوند بزند، جانى حق دارد آن را جدا كند تا مماثله تحقق يابدبرخى گفته اند: براى اينكه گوش قطع شده مردار است. اگر قسمتى از گوش انسان قطع شود نيز همين حكم را دارد. (١٠)

در مختصر النافع نيز مى گويد:

اگر نرمى گوش قطع شود و جانى هم قصاص شود، آن گاه مجنى عليه گوش خود را پيوند بزند، جانى حق دارد آن را جدا كند تا هردو در عيب مساوى باشند. (١١)

سخن محقق در هردو كتاب ياد شده، اختصاص به موردى دارد كه مجنى عليه بعد از قصاص جانى، گوش خود را پيوند بزند و در اين صورت جانى حق خواهد داشت آن را جدا كند.

در قواعد آمده است:

(٩) همان، ص ٣٧٢.
(١٠) همان، ج٢٥، ص ٤٥٤.
(١١) همان، ص ٤٧٠.