کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٢ - اشكال چهارم

قانونى رأى دادند، فردا حق دارند قانون را عوض كنند؟! در همه جاى دنيا مى‌گويند حتى قانون اساسى قابل تغيير است. قابل تغيير يعنى چه؟ يعنى ديروز مردم به اين قانون اساسى رأى دادند و فردا مى‌گويند ما آن را قبول نداريم. اگر مردم چنين حقى دارند، پس چطور حق ندارند وقتى روزى به يك رييس جمهور رأى دادند فردا بگويند ما او را نمى‌خواهيم؟ ممكن است در پاسخ اين سؤال گفته شود، هنگام انتخابات رياست جمهورى گفتند به هر كس كه رأى دهيد به مدت دو يا چهار يا هفت سال رييس جمهور خواهد بود و آنها بر اين اساس راى داده اند. پاسخ اين است كه آن روز چنان خواستند و امروز چنين مى‌خواهند و بر اساس تفكر ليبراليستى ملاك خواست مردم است.

اشكال چهارم

اشكال چهارم اين است كه شما در كجاى دنيا سراغ داريد كه صد درصد مردم خواسته هاى يكسان و واحدى داشته باشند؟! هميشه در همه كشورها اقليت هايى وجود دارد. شايد در جهان كم نظير باشد تشكيل دولتى مثل دولت جمهورى اسلامى ايران كه ٩٨ درصد مردم به آن رأى داده باشند، ولى بالاخره معناى هيمن درصد بالا اين است كه درصدى هر چند اندك از مردم قبول نداشتند. اگر ملاك رأى مردم است، در اين صورت نسبت به آنهايى كه قانون يا حكومتى را قبول ندارند، چه بايد كرد؟ وقتى ٢ درصد در برابر ٩٨ درصد قرار گرفتند، عملا مجبورند تسليم شوند و كارى نمى‌توانند بكنند؛ اما اين غير از آن است كه تئورى شما اين اقتضا را داشته باشد. اگر ملاك خواست مردم است، پس اين اقليت ها هم حق دارند براى خودشان حكومتى تشكيل بدهند.

دموكراسى ليبرال در پاسخ اين اشكال مى‌گويد، ما حقوق اقليت ها را در سايه دموكراسى رعايت مى‌كنيم. اما روشن است كه اين پاسخ صحيح نيست؛