گفت: تن را از دنيا بازداشته‌ام و روز تشنه مى‌باشم يعنى روزه مى‌دارم و شب بيدار مى‌باشم‌[٢] و هم‌چنان استى‌[٣] كه گويى عرش مولى را عزّ و جلّ‌[٤] به چشم سر مى‌بينم و بهشتيان را مى‌بينم كه به زيارت يك‌ديگر مى‌روند و آواز دوزخيان را[٥] مى‌شنوم كه مى‌خروشند.

رسول گفت:- ٧-:[٦] راه راست با[٧] صواب يافته‌اى، استوار باش! آن‌گاه گفت:[٨] اين بنده‌ايست كه خداى تعالى دل او[٩] را روشن گردانيده است.

و علامت آن‌كس كه مولى عزّ و جلّ را- هم‌چنان كه‌[١٠] گرويده است بتواند شناخت- از روى حقيقت آن بود كه چون گفت: «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ»[١١] [الشّورى/ ١١] چون گرويده است كه هيچ چيز چون مولى تعالى نيست، از هيچ چيز چون‌[١٢] مولى عزّ و جلّ نترسد و به هيچ‌كس جز مولى عزّ و جل امّيد ندارد و هيچ‌كس را چون مولى عزّ و جلّ دوست ندارد. و درستى و راستى اين احوال به وقت مقابله پديد آيد كه از بيم مخلوقان مر مولى تعالى را [b ٦] بى‌فرمانى نكند و خدمت مخلوقان را بر خدمت خالق نگزيند و از بهر دوستى مخلوقان ناخشنودى مولى تعالى‌[١٣] روا ندارد. چنان‌كه يكى از بزرگان گفته است:[١٤]

شعر[١٥]

زمان تا زمان هركه‌[١٦] ياد آيدم‌		ندانم همى تا چه پيش آيدم‌
مبادا جدايى مرا از خداى‌		دگر هرچه پيش آيدم شايدم‌

و ديگر هم درين معنى‌[١٧] گفته است:

خوش باش تو ار تلخ‌[١٨] بود عيش سزاست‌[١٩]		از خشم جهان چه باك چون از تو رضاست‌
چون آباد است آنچه ميان تو و ماست‌		گر عالم سربسر خرابست رواست‌

[١] - چيست حقيقت ايمان تو.

[٢] - مى‌دارم.

[٣] -« استى» ندارد.

[٤] - مولى تعالى را.

[٥] -« را» ندارد.

[٦] - رسول صلى اللّه عليه و سلّم گفت.

[٧] - و.

[٨] -+ كه.

[٩] - وى.

[١٠] - علامت آن‌كه مولى تعالى را.

[١١] -+ و هو السّميع البصير[ الشورى/ ١١].

[١٢] - جز از.

[١٣] -+ را.

[١٤] - گفت.

[١٥] - نظم.

[١٦] - مرگ.

[١٧] -+ بيتى.

[١٨] - طلخ.

[١٩] - رواست.