هر گاه ركوع اول را با امام در نيابد آن ركعت از او فوت شده، و لكن افضل اين است كه باقى ركوعات را به امام بكند با سجود و بعد از آن كه امام برخاست اقتدا كند و يك ركعت را با او بكند و ركعت ديگر را با خود بكند و هر يك از ركوعها، ركن نماز است.

٢٩٥- سؤال:

شك ركوعات نماز زلزله به منزلۀ شك در افعال است يا شك در ركعات است؟

جواب:

به منزلۀ شك در ركوع است، مگر در شك ما بين ركوع پنجم و ششم كه مىگردد به شك ميان يك ركعت و دو ركعت و نماز باطل مىشود.

٢٩٦- سؤال:

نماز زلزله در هر زمينى كه واقع شده بر اهل همان واجب است يا بر هر كسى كه زلزله را شنيده است، هر چند در آن زمين نباشد.

جواب:

ظاهر اين است كه بر اهل همان زمين واجب است نه غير آن، چنانكه مقتضاى عقل و تبادر از اخبار و علتى كه مستفاد مىشود از آنها. كه آن حصول خوف و فزع است.

٢٩٧- سؤال:

هر گاه مستحبات نماز، بر وجه فاسد واقع شود، مثل اين كه فقرهاى را غلط بخواند يا اين كه العياذ باللّٰه در كيفيت قرائت آن فقره سمعه نمايد آيا نماز صحيح است به اعتبار اين كه جزء ماهيت و شرط آن نيست يا باطل است به اعتبار تعلق نهى به خارج مقارن و او موجب فساد است؟

جواب:

هر گاه غلط بخواند در حكم كلام آدميين مىشود كه عمد آن به دو حرف يا زياده باطل است و سهو آن موجب سجدۀ سهو و هر گاه قصد ريا و سمعه كند، پس در آن اشكال است، زيرا كه هر چند از ذكر مطلوب در نماز محسوب نيست به سبب فقد نيّت، و ليكن داخل مطلق ذكر مىشود، پس باطل نباشد و چون متبادر از ذكر قرآن و دعايى