مصلى آخر وقت يقين نمود كه بيش از چهار ركعت نماز نمىتواند گزارد، نماز عصر را مقدم داشت و بعد از فراغ از نماز، مشخص شد كه آفتاب باقى است به مقدار چهار ركعت يا سه ركعت.

جواب:

ظاهر اين است كه هر گاه يك چهار ركعت بكند به قصد قربت، كافى باشد، به اين معنى كه منظور او، اين باشد كه خداوندا، اگر عدول جايز است آن چه اول كردم، ظهر باشد و اين كه حالا مىكنم عصر باشد. و اگر عدول، جايز نيست، آن كه كردم، عصر باشد و اين قضاى ظهر باشد.

٢١٢- سؤال:

جورابى كه ساق او كوتاه باشد و كسى فراموش كرده و در حال نماز نكنده [١] باشد، آيا نماز او صحيح مىباشد يا نه؟ و مراد از كوتاه بودن ساق، اين است كه ساق را نپوشاند، هر چند ساقش بلند باشد و برگشته باشد، يا آن كه من اصله، ساق كوتاه باشد؟

جواب:

جواب از اولى اين است كه حكم به بطلان نمىكنم و جواب از ثانيه، اين كه ظاهرا اعم از هر دو است.

٢١٣- سؤال:

هر گاه نماز گزارنده در حال نشسته نداند كه از براى سجود نشسته، يا از براى اين كه مال نفيسى در پيش رويش گذارده و خوف دزديدن آن را دارد نشسته، آيا بايد آن چه اذكار و اعمال مشكوكى است به عمل آورد يا سجود نمايد؟

جواب:

بلى افعال مشكوكۀ ما قبل كه محل آن نگذشته است به جا آورد. حتى ركوع هم به جهت آن كه سقوط حكم شك وقتى است كه داخل فعل ديگر از افعال نماز شده باشد و در اينجا معلوم نيست.

٢١٤- سؤال:

هر گاه ظالمى عمارت مشهدى از مشاهد نمايد يا فرشى از او در آن

[١]: در مسأله شماره ١٧٢ فرمود: با كفش و هر چيزى كه پشت پا را به پوشاند و ساق نداشته باشد، نماز نكند.

در اينجا سؤال كننده بر اساس همان فتوى سؤال مىكند. البته امروزه كسى در مورد جوراب چنين فتوائى ندارد.