ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٥٠

علم غيب برخوردار نمى باشند ، بلكه مطابق دلايل معتبر از نهج البلاغه و ديگر منابع معتبر حديث ، علم غيب آنان مستند به رسول اللَّه ( ص ) است كه مطابق آيهء قرآنى كه در بحث گذشته مطرح كرديم ، آن بزرگوار هم از خداوند متعال گرفته است . شيخ مفيد از يحيى بن عبد اللَّه بن حسن نقل ميكند كه به امام هفتم حضرت موسى بن جعفر عليه السلام عرض كردم فدايت شوم ، گروهى از مردم معتقدند كه شما علم غيب مى دانيد ، [ آيا اين صحيح است ] فرمود : نه ، سوگند بخدا ، هر چه ما مى دانيم از پيامبر خدا و از او بدست آورده‌ايم [١] امير المؤمنين ( ع ) در ذيل خطبهء ١٢٨ در پاسخ كسى كه سؤال ميكند : يا امير المؤمنين آيا شما علم غيب مى دانيد ، آن حضرت تبسمى فرموده و مى گويد : اى برادر كلبى ، اين كه گفتم علم غيب نيست ، بلكه آنرا از دارندهء علمى فرا گرفته‌ام . علم غيب عبارتست از دانستن روز قيامت و آنچه را كه خدا بر شمرده است ، « در نزد خدا است : علم روز قيامت ، و او است كه باران را مى فرستد و آنچه را كه در ارحام مادرانست ميداند و هيچ كسى نمى داند آنچه را كه فردا خواهد اندوخت ، و هيچ كسى نمى داند كه در كدامين زمينى خواهد مرد . . . پس خداوند است كه ميداند آنچه را كه در ارحام است - از مرد و زن و زشت و زيبا ، سخى و بخيل ، شقى و سعيد ، و كسى را كه هيزمى در آتش دوزخ يا با پيامبران در بهشت همنشين خواهد بود . اينست علم غيبى كه هيچ كسى جز خدا آنرا نمى داند و غير از اينها علمى است كه خداوند به پيامبرش تعليم فرموده و پيامبرش بمن تعليم نموده است و از خدا خواسته است كه سينهء من آنرا بگيرد و ظرفيت آنرا داشته باشد و اعضاى من بتواند آنرا در بر بگيرد . » مضمون اين جمله در نهج البلاغه آمده است كه ما در مبحث بعدى توضيح خواهيم داد . از اين منابع روشن مى شود كه همهء آن آيات قرآنى و رواياتى كه علم غيب را مختص به خدا و غير خدا را از علم غيب محروم بيان ميكند ، آن

[١] الامالى - محمد بن محمد بن نعمان ( مفيد ) ص ٢١٤ .