ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٠٢

٢ - إنّه لا ينفع عبدا و إن أجهد نفسه و أخلص فعله أن يخرج من الدّنيا لاقيا ربّه بخصلة من هذه الخصال لم يتب منها : أن يشرك باللَّه فيما افترض عليه من عبادته أو يشفى غيظه بهلاك نفس أو يعرّ بأمر فعله غيره أو يستنجح حاجة إلى النّاس بإظهار بدعة في دينه أو يلقى النّاس بوجهين أو يمشى فيه بلسانين [١] ( قطعى است كه براى هيچ بنده اى هر چند كه خود را به تلاش و كوشش بيندازد و عملش را خالص نمايد ، سودى نخواهد داشت اگر : از دنيا براى ديدار پروردگارش بيرون برود و داراى يكى از اين خصلتها بوده باشد و از آن توبه ننمايد : الف - در عبادتى كه خدا براى او مقرر داشته است ، شرك بورزد .
ب - غضب خود را با هلاكت يك نفس انسانى فرو بنشاند .
ج - معيوب و مردود بداند كسى را در بارهء كارى كه خود آنرا انجام داده است .
د - با ارتكاب بدعت گذارى در دين نياز خود را از مردم برآورد .
ه - با مردم با دورويى در ارتباط باشد .
و - در ميان مردم با دو زبان رفتار نمايد ) .
٣ - و من لم يختلف سرّه و علانيته و فعله و مقالته فقد أدّى الأمانة و اخلص العبادة [٢] ( و كسى كه پنهان و آشكارش ( درون و برون ، ظاهر و باطنش ) و كردار و گفتارش يكى باشد ، قطعا امانت را ادا و عبادتش را خالص نموده است ) .
٤ - قد اخلص للَّه فاستخلصه [٣] [ كسى كه موفق به خود سازى شده است ] : ( به خدا اخلاص مى ورزد و خداوند نيز درجات اخلاص او را بالا مى برد ) .

[١] نهج البلاغه نسخه دكتر صبحى صالح ج ١ - خطبهء ١٥٣ عبده ١٥١ .
[٢] مدرك قبل ج ٢ - نامه شمارهء ٢٦
[٣] مدرك قبل ج ١ - خطبهء ٨٧ عبده ٨٥