ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢١١

( و بخداوند تقوى بورزيد و خداوند به شما تعليم خواهد داد ) لذا بايد گفت :
اخلاص در انديشه و گفتار و عمل عامل لاروبى چشمه سارهاى درونى است از مجموع مشاهدات فراوان و منابع اسلامى و تحقيقاتى كه محققان در انسان شناسى انجام داده‌اند ، اين حقيقت را بايد بپذيريم كه اخلاص در انديشه و گفتار و كردار عامل لاروبى چشمه سارهاى درونى است كه با پاك شدن آن چشمه سارها انبوه معرفتهاى ناب در درون آدمى بجريان مى فتد . اخلاص در انديشه واقعيات را در آن حدود كه از توانائى استعدادهاى انسانى برمى آيد ، قابل شهود مى سازد ، و از در آميختن آن واقعيات به آلودگىها و كثافات تخيلات و اوهام بىاساس جلوگيرى ميكند و همچنين مانع بروز آن خواسته‌ها و اميال حيوانى در درون آدمى مى گردد كه هيچ عاملى جز انديشه ناب و با اخلاص در موقعيت حقيقى انسانى در اين جهان هستى ، نمى تواند جلو بروز آنها را بگيرد . همچنين اخلاص در گفتار و پرهيز از زبان بازى و سخن پردازى و فريبكارى مردم بوسيلهء كلمات چند پهلو كمك بزرگى به تنظيم قواى مغزى مى نمايد و نمى گذارد با الفاظ و اصطلاحات شيرين و خوشايند مغز خود و انسانها را با مقاصد شوم و نيتهاى پليد پر از لجن نمود . اخلاص در عمل كه روح عمل هم ناميده مى شود ، مى تواند عامل سازندهء موجوديت انسان در مسير « حيات معقول » بوده باشد . اين اخلاصهاى سه گانه چنانكه گفتيم چشمه سارهاى درون آدمى را كه بنا بمفاد آيهء ( وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْماءَ كُلَّها ) [١] متصل به منابع علم خداونديست لاروبى نموده بجريان ميندازد .
در روايت شمارهء ٩ يك نكتهء بسيار مهمى وجود دارد كه توجه بان ضرورت دارد ، در اين روايت امام محمد باقر ( ع ) مى فرمايد : « كسى كه چهل روز ايمان مخلصانه بخدا داشته باشد يا چهل روز ذكر خدا را با اخلاص دارا بوده باشد ،

[١] البقرة آيه ٣١ .