ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤٦

٢ - ( وَلِلَّه غَيْبُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) [١] ( و از آن خدا است غيب آسمانها و زمين ) .
٣ - ( قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا الله ) [٢] ( بگو كسى در آسمانها و زمين غيب نمى داند مگر خدا ) .
گروه چهارم - آياتى است كه علم غيب را بخداوند نسبت مى دهد ، بدون اختصاص و انحصار از آن جمله : ١ - ( عالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهادَةِ أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبادِكَ ) [٣] ( خداوند عالم غيب و شهادت ، تو [ اى خدا ، ] حكم ميكنى ميان بندگانت ) .
٢ - ( ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلى عالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهادَةِ ) [٤] ( سپس بر مى گرديد بسوى خداوندى كه عالم غيب و شهادت است ) .
چنانكه ملاحظه مى شود گروه سوم از آيات قرآنى علم غيب را در انحصار و اختصاص خداوندى قرار مى دهد . با نظر به اين آيات است كه بعضى از اشخاص نسبت علم غيب به غير خدا را تجويز نمى كنند و مى گويند : اين آيات علم غيب را از انسانها هر كسى كه باشد نفى ميكند . پاسخ اين مسئله آيه ايست در قرآن مجيد كه صريحا اطلاع از غيب را به غير خدا با اذن خداوندى امكان پذير بيان ميكند .
آيه چنين است : ( عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِه أَحَداً . إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّه يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْه وَمِنْ خَلْفِه رَصَداً ) [٥] ( خداوند عالم غيب است ، و هيچ كسى را به غيب خود مطلع نمى سازد ، مگر با رضايت خداوندى كه غيب را

[١] هود آيه ١٢٣ .
[٢] النمل آيه ٦٥ .
[٣] الزمر آيه ٤٦ .
[٤] الجمعه آيه ٨ .
[٥] الجن آيه ٢٦ و ٢٧ .