ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٠٦

فيض وجودى الهى مطابق رحمانيت آن مقام اعلا همهء وسائل و راه‌ها را براى هدفهاى اتخاذ شدهء بندگانش آماده و هموار فرموده است . و هر كسى بمقدار و چگونگى قدرت و آگاهى كه داشته باشد ، از فيض وجودى الهى برخوردار خواهد گشت . بلى - < شعر > باران كه در لطافت طبعش خلاف نيست در باغ لاله رويد و در شوره زار خس < / شعر > نهايت امر اينست كه بايد ديد آن انسان كه در برابر باران فيض خداوندى قرار مى گيرد و در صدد پذيرش فيض رحمانى برمى آيد ، چه مى خواهد و زمينهء درون خود را براى پذيرش چه چيزى آماده كرده است . بنا بر اين قاعده و سنت است كه امير المؤمنين مى فرمايد : آن كس كه به خداوند سبحان اخلاص مى ورزد ، خداوند هم او را در وصول به درجات عالى اخلاص موفق مى فرمايد .
تفسير جملهء پنجم - امير المؤمنين عليه السلام در اين جمله حقيقت شهادت و شهادت حقيقى را بيان مى دارد و مى گويد : شهادتى به پروردگار يگانه مى دهم كه اخلاصش آزمايش شده است . يعنى اين يك شهادت حرفه اى و اعتيادى نيست ، اين شهادت براى اين كه من عضوى از جامعهء اسلامى محسوب شوم نيست ، اين شهادت براى بوجود آوردن لذايذ روانى نيست ، بلكه شهادتى است كه از جوهر ناب جان بر آمده و بدون اندك آلودگى با خواسته‌ها و عوارض ناشى از خود پرورى و خود محورى متوجه مقام ربوبى مى گردد . اين شهادت بيان شهود مستقيم جلال و جمال ربوبى است ، نه يك گواهى معمولى كه در صدد اثبات مدعا صورت مى گيرد . اين شهادتى است كه دورى و غياب و مهجورى ندارد ، نه چنانست كه روح من در امتداد فعاليتها و نوسانات فراوانش كه لحظات حياتم را بخود مشغول داشته و در ميان آنها چند لحظه اى هم سر از خاكدان بلند كرده و بياد خدا بيفتم و شهادت بوجود و يگانگى او بدهم ، بلكه اين شهادت بازگو كنندهء چگونگى جريانات روح در جويبار حيات است .