ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٨٨

١ - اخلاص ارزشى بهيچ وجه با خود خواهى و خود محورى نمى سازد ، زيرا تا خود طبيعى كه خود خواهى و خود محورى عنصر ذاتى آن مى باشد ، تعديل نگردد و به فرماندهى و مديريت درونى خود ادامه بدهد ، هيچ حقيقت عالى انسانى براى آدمى مطلوب ذاتى تلقى نخواهد گشت . و اگر مطلوبيتى در يك حقيقت عالى براى شخص خود محور بوجود بيايد ، نوعى مطلوبيت وسيله اى براى خواسته‌هاى خود طبيعى خواهد بود .
٢ - اخلاص ارزشى چنانكه گفتيم مانند خود عشق حقيقى سازنده ترين و نيرومندترين عامل مالكيت بر خود است كه بزرگترين آرمان يك انسان كمالجو مى باشد .
٣ - هيچ پديدهء روحى مانند اخلاص ارزشى نمى تواند زندگى پرفراز و نشيب و پراضطراب آدمى را تنظيم و موجب آرامش خاطر بوده باشد . علت بوجود آمدن آرامش خاطر بوسيلهء اخلاص ارزشى اينست كه روح انسان مخلص هنگامى كه به حقيقت والايى اخلاص مى ورزد ، در حقيقت گمشدهء خود را دريافته و خود را در مسير هدف اعلاى زندگى مى بيند ، ديگر تاريكى براى او وجود ندارد ، بهر سو مى نگرد روشنايىها را مى بيند .
٤ - اخلاص موجب تمركز قواى مغزى و روانى در حقيقت مطلوب ذاتى گشته ، مغز و روان را از تلاطم و پراكندگى تفكرات و هجوم تخيلات بىاساس و وسوسه هايى كه روح را مى خراشند ، محفوظ و مصون مى دارد . گمان نرود كه اين تمركز قواى مغزى و روانى موجب ركود و توقف مغز و فعاليتهاى روانى گشته ، و انسان مخلص را در يك حقيقت محدود كه مطلوب ذاتى جلوه كرده است ، از حركت و تحولهاى تكاملى باز مى دارد ، زيرا چنانكه در مباحث آينده خواهيم ديد : با عظمتترين اخلاص ارزشى كه تكيه گاه و مستند ساير اخلاصهاى ارزشى و اصالت آنها مى باشد عبارتست از اخلاص به كمال برين اللَّه . و چون مطلوب ذاتى بودن اين حقيقت اعلا مستلزم دريافت صفات