ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٥١

بنا بر محتواى بعضى روايات از اهل بيت عصمت و طهارت ، كوفه ، شهريست با ارزش و داراى فضيلت . بنا به نقل ابن ابى الحديد از امير المؤمنين ( ع ) ، آن حضرت فرموده است : روز قيامت از پشت كوفه ( كه نجف ناميده مى شود ) هفتاد هزار انسان محشور مى شود كه صورت آنان مانند ماه است [١] . باز فرموده است : كوفه شهر ما ، محل ما و جايگاه شيعهء ما است [٢] و از امام صادق ( ع ) اين دعا در بارهء كوفه نقل شده است : اللَّهمّ ارم من رماها و عاد من عاداها ( پروردگارا ، هر كس كه كوفه را نشانه اى براى تخريب قرار بدهد ، او را نشانهء نابودى قرار بده و هر كس آنرا دشمن بدارد ، او را دشمن بدار ) .
و امير المؤمنين فرموده است : اين كوفه خاكى است كه ما را دوست مى دارد و ما هم آنرا دوست مى داريم [٣] .
تواريخ مربوط به كوفه حوادث و وقايع بسيار فراوانى را در بارهء اين شهر نوشته‌اند و همچنين سقوط و متلاشى شدن جباران و خود كامكان زيادى را كه به اين شهر مسلط گشته و بيدادگرى براه انداخته‌اند ، ثبت كرده‌اند . از آن جمله بنا به نقل منهاج البراعة در ج ٤ ص ٢٦٦ و ٢٦٧ از شرح ابو الحسن كيدرى اشخاص زير بر كوفه مسلط و پايان كارشان به پستى و ذلت كشيده است : ١ - زياد پدر عبيد اللَّه بن زياد ، مردم را در مسجد كوفه جمع كرده و بآنان دستور داد كه على ( ع ) را لعن كنند ، و موقعى كه زياد مى خواست به مسجد حركت كند ، به بيمارى فلج مبتلا شد در شكمش مار ( كرمهاى كشنده ) توليد شد و مرد .
٢ - عمر بن هبيره كه با بيمارى برص مرد .

[١] أنّه يحشر من ظهرها يوم القيامة سبعون ألفا وجوههم على صورة القمر .
[٢] هذه مدينتنا و محلَّتنا و مقرّ شيعتنا .
[٣] تربة تحبّنا و نحبّهم .