ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٤٧

مقاومت كردند و ساعتى زد و خورد ادامه پيدا كرد ، سپس اهل شام بجاى خود برگشتند . آن گاه هاشم بن عتبة با عده اى سوار و پياده و مجهز با نيرو و نفرات براى نبرد از لشكريان امير المؤمنين بيرون آمد و ابوالاعور براى مقابله با هاشم بيرون آمد و آن روز را سخت جنگيدند ، سواران بر سواران هجوم مى بردند و پيادگان بر پيادگان . سپس برگشتند و از اهل شام عبد اللَّه بن المنذر تنوخى كشته شده بود ، قاتل عبد اللَّه ظبيان بن عمارة تميمى است كه در آن روزها جوان بود با اين كه عبد اللَّه بن منذر دلاورى نامدار در شام و به سلحشورى معروف بود . . . جنگ توقف كرد و هر يك از طرفين بجاى خود برگشتند . در بامداد فردا على ( ع ) حركت بسوى معاويه را ادامه داد . ابوالاعور پيش از ما به زمين هموار و كنار آب و جايگاه مناسبتر رسيده بود . اين ابوالاعور پيش لشكر معاويه ، سفيان بن عمرو نام داشت . او بسر بن ارطاة را در پشت سرلشكر خود قرار داده بود كه پيش لشكرش را تقويت ميكرد و عبيد اللَّه بن عمر بن خطاب را فرمانده سواران نموده پرچم را به عبد الرحمن بن خالد بن وليد داده بود . ميمنه را به حبيب بن سلمه فهرى و پياده نظام ميمنه را به يزيد بن زحر ضبى و ميسره را به عبد اللَّه بن عمرو بن عاص و پياده نظام ميسره را به حابس بن سعيد طائى و سواره نظام دمشق را به ضحاك بن قيس فهرى و پياده نظام دمشق را به يزيد بن اسد بن كرز بجلى و اهالى حمص را به ذى الكلاع و فلسطينىها را به مسلمة بن مخلد سپرد . امير المؤمنين در سال ٣٧ هجرى هشت روز از محرم مانده به صفين رسيد . »