ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣١١

دنيا به آنان ايفا مى كنيم ) .
اين گروه در بيش از پنجاه مورد در قرآن آمده است . مقصود از « دنيا » پست و محقر و يا نزديك و مقدم در سلسله هستى است . آنچه كه به نظر مى رسد اينست چون در عده زيادى از آيات حيات دنيا در برابر حيات آخرت قرار گرفته است لذا مى توان گفت مقصود از دنيا حقارت و ناچيزى آن است . مخصوصا با در نظر داشتن اين نكته كه منظور واقعيتهاى عالم هستى نيست ، بلكه فرو رفتن و پرستش پديده‌هاى محض حيات است . در چند مورد بهره بردارى از دنيا لهو و لعب توصيف شده است .
مانند : ( إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَلَهْوٌ ) [١] ( جز اين نيست كه زندگانى دنيا بازى و اشتغال بىاساس است ) شبيه به همين مضمون است آياتى كه حيات دنيا ( زندگى فرو رفته در پديده‌هاى طبيعى محض ) را عامل غرور و فريب معرفى ميكند مانند : ( وَمَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ ) [٢] ( و زندگى دنيا چيزى نيست به جز غرور ) .
گروه دهم - آياتى است كه انسانها را به عبادت با اخلاص دستور مى دهد مانند : ( وَما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا الله مُخْلِصِينَ لَه الدِّينَ حُنَفاءَ ) [٣] ( و آنان مأمور نشده‌اند مگر به اين كه خدا را در حالى كه حركت در دين مستقيم الهى مى نمايند با اخلاص عبادت كنند ، دين از آن اوست ) .
از جمله اين گروه دو آيه است كه مى گويد : ( وَما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ) [٤] ( و من جن و انس را نيافريدم مگر براى اين كه مرا عبادت كنند ) .

[١] محمد ( ص ) آيهء ٣٦ .
[٢] آل عمران آيهء ١٨٥ .
[٣] البينه آيه ٥ .
[٤] الذاريات آيهء ٥٦ .