ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٧٤

تفسير عمومى خطبهء شصت و سوم
تفسير عمومى خطبهء شصت و سوم ٢ ، ٣ - ألا إنّ الدّنيا دار لا يسلم منها إلَّا فيها و لا ينجى بشىء كان لها ( آگاه باشيد از عذاب و مجازات گناهان و فتنه‌ها و شرارتها و شرور اين دنيا نمى توان سالم و در امان بود مگر در خود همين دنيا و از هيچ رويدادى كه در طبيعت اين دنيا است ، نمى توان نجات پيدا كرد ) .
از خواص و نتايج گناهان و فتنه‌ها و شرور زندگانى اين دنيا فقط در خود همين دنيا مى توان در امان بود
از خواص و نتايج گناهان و فتنه‌ها و شرور زندگانى اين دنيا فقط در خود همين دنيا مى توان در امان بود مقصود امير المؤمنين عليه السلام از اين جمله بيان يك قانون بسيار با اهميتى است كه متأسفانه كمتر مورد توجه قرار مى گيرد . اين قانون چنين است كه براى پيشگيرى از عذاب و مجازات گناهان و نتايج ناگوار فتنه‌ها و شرور جارى در اين زندگانى دنيوى ، هيچ راهى جز تحصيل آگاهى به مصالح و مفاسد زندگى و اجتناب از گمراهى و انحراف و تمايل به خيرات كه در همين دنيا بايد انجام بگيرد ، وجود ندارد . بعبارت ساده تر : درمان دردهاى تباه كنندهء اين زندگى دنيوى را در همين دنيا بايد پيدا كرد ، زيرا آن خداوندى كه طبيعت و انسان را چنان آفريده است كه در جريان پيوسته بيكديگر مى توانند براى انسان