ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٣٧

خدائى را كه نديده‌ام ) آيا از آن زهد و تقوى و شجاعت و عشق به اسلام و عدالت توبه كند على بن ابي طالب يعنى تجسمى از اين حقايق كه گفتيم ، پس بنا بدستور خوارج على بن ابي طالب بايد از اسلام توبه كند بيائيم به مسئلهء حكميت ، در تفسير خطبه‌هاى گذشته از روى تواريخ معتبر اثبات كرديم كه امير المؤمنين ناراضىترين مرد از مسئلهء حكميت بود و پذيرش پديدهء حكميت از سوى آن حضرت ناشى از اكراه و جبرى مطلق بود كه خود همين خوارج از گردانندگان عوامل آن اكراه و اجبار بوده‌اند . آيا با اين حال امير المؤمنين آنها را نفرين نكند و دمار از روزگارشان بر نياورد .
٨ ، ١٢ - فاوبوا شرّ مأب و ارجعوا على أثر الأعقاب . اما إنّكم ستلقون بعدى ذلَّا شاملا و سيفا قاطعا و أثرة يتّخذها الظَّالمون فيكم سنّة ( برويد بسوى بدترين سرنوشت و عقب گرد كنيد و برگرديد [ به جاهليت حيوانى خود ] بدانيد پس از من يك ذلت و خوارى فراگير ، شما را احاطه خواهد كرد و شمشيرى براى بديدارتان خواهد آمد و استبدادى كه ستمگران آن را در ميان شما سنت اتخاذ خواهند كرد به سراغتان خواهد آمد ) .
اين جملات دو مطلب را بيان ميكند : مطلب يكم - امير المؤمنين بدترين سرنوشت را از خداوند براى خوارج مى خواهد ، زيرا آنان در برابر حق مقاومت كردند و شمشير رو به على ( ع ) كشيدند و بدتر از همه اين كه آن انسان تجسم يافته از اسلام را تكفير كردند و گفتند : بايد توبه كنى سرنوشت بدى كه امير المؤمنين ( ع ) براى آنان خواسته است ، هم در دنيا گريبان آنان را گرفت كه هر چه توالد و تناسل كردند ، با ذلت و خوارى از بين رفتند و هلاك شدند و هم در آخرت كه عذاب خداوندى را سزاوار گشتند . ذلت و خوارى در زندگى دنيوى را در جملهء بعدى هم صريحا فرمودند كه : ( بدانيد پس از من يك ذلت و خوارى فراگير شما را احاطه