ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٥٦

ترجمهء خطبهء پنجاه و چهارم در اين خطبه ياران خود را كه در جنگ صفين مانع از نبرد با شاميان مى گشتند ، توصيف مى فرمايد ( مردم براى بيعت با من چنان ازدحام كردند كه گوئى مانند شتران تشنه در روز ورود به آب همديگر را مى كوبند . شترانى تشنه كه ساربانشان آنانرا بحال خود گذاشته و افسارهاى آنانرا رها ساخته باشد . تا آنجا كه گمان كردم مردم مرا خواهند كشتيا بعضى از آنان بعضى ديگر را از پاى در خواهند آورد من اين امر زمامدارى را پشت و رو كردم تا آنجا كه تفكر در اين موضوع خواب را از چشمانم منع كردهيچ چاره اى كه براى من امكان داشت ، نيافتم مگر اين كه يا با آن تبهكاران به نبرد برخيزميا آنچه را كه محمد ( ص ) آورده است منكر شومبراى من گلاويزى جنگ و كارزار آسانتر از گلاويزى با كيفر الهى بودو مرگ و شكست دنيا براى من از مرگ و سقوط در سراى آخرت آسانتر بود )