تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٤٩ - آيه

((٣٣٠٦)) پس نهان از ديدهء نامحرمان ليك بر محرم هويدا وعيان
((٣٣٠٧)) يا اِلهى سُكِّرَتْ اَبْصارُنا فَاعفُ عنّا اثْقَلَتْ اَوْزارُنا
((٣٣٠٨)) يا خَفيّاً قَدْ مَلاْتُ الْخافِقين قَدْ عَلوتَ فَوْقَ نُور الْمَشْرِقين
((٣٣٠٩)) اَنْتَ سِرٌّ كاشِفٌ اَسْرارنا اَنتَ فَجْرٌ مُفْجِرٌ اَنْهارَنا
((٣٣١٠)) يا خَفِىَّ الذّاتِ مَحْسوسَ الْعَطا اَنْتَ كَالْماءِ ونَحْنُ كَالرَّحا
((٣٣١١)) اَنتَ كالرّيح ونَحْنُ كَالْغُبار يَخْتَفى الرّيحُ وغَبْراه جِهار
((٣٣١٢)) تو بهارى ما چو باغ سبز وخوش او نهان وآشكارا بخششش
((٣٣١٣)) تو چو جايى ما مثال دست وپا قبض وبسط دست از جان شد روا
((٣٣١٤)) تو چو عقلى ما مثال اين زبان اين زبان از عقل دارد اين بيان
((٣٣١٥)) تو مثال شادى وما خنده ايم كه نتيجهء شادى فرخنده ايم
((٣٣١٦)) جنبش ما هر دمى خود اشهد است كاو گواه ذو الجلال سرمد است
((٣٣١٧)) گردش سنگ آسيا در اضطراب اشهد آمد بر وجود جوى آب
((٣٣١٨)) اى برون از وهم وقال وقيل من خاك بر فرق من وتمثيل من
((٣٣١٩)) بنده نشكيبد ز تصوير خوشت هر دمى گويد كه جانم مفرشت
((٣٣٢٠)) همچو آن چوپان كه مى گفت اى خدا پيش چوپان محب خود بيا
((٣٣٢١)) تا شپش جويم من از پيراهنت چارقت دوزم ببوسم دامنت
((٣٣٢٢)) كس نبودش در هوا وعشق جفت ليك قاصر بودش از تسبيح گفت
((٣٣٢٣)) عشق او خرگاه بر گردون زده جان سگ خرگاه چوپان آمده
((٣٣٢٤)) چون كه بحر عشق يزدان جوش زد بر دل او زد تو را بر گوش زد
آيه « فِيهِنَّ قاصِراتُ اَلطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ ولا جَانٌّ ٥٥ : ٥٦ » (١) ( در روى فرشهاى بهشتى حوران زيبايى وجود دارد كه نگاه هايشان ظريف

(١) سوره الرحمن ، آيهء ٥٧ . .