تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٢٢ - تفسير ابيات
غلام كه جاى خود دارد ، اگر سگى وفا كند ، صدها رضايت صاحبش را جلب مى نمايد ، اين حال سگ است كه صاحبش به جهت وفا پوزش را مى بوسد ، اگر موجود وفادار شير باشد در نتيجهء وفا بچه پيروزىها خواهد رسيد . مگر اين كه شخص معصيت كار آن چنان روى به اطاعت بياورد كه صدق وصفاى روحانيش جفايش را از ريشه براندازد . مانند فضيل بن عياض راهزن كه مردانه به سوى توبه رفت وديگر دزدى نكرد ومانند ساحران فرعونى كه با ايمان آوردن به خداى حضرت ( موسى عليه السلام ) وشكيبايى ووفا در راه ايمانشان ، فرعون نگون بخت را رسوا ساختند .
اين ساحران به عنوان مجرم بودن در اجراى حد دست وپا دادند وعظمتى به دست آوردند كه با عبادات صد ساله قابل الوصول نمى باشد . تو كه پنجاه سال به خدمات وعبادات صورى وحرفهاى مشغول بودهاى ، آيا توانستهاى ولو براى يك لحظه صدق وصفاى ساحران فرعونى را به دست بياورى .