تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٨ - شرح آيات

مترفان شقى و ستمگر مبعوث كرد و به رسالت بر مردمان زمان خود فرستاد.

«رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُوا صُحُفاً مُطَهَّرَةً- فرستاده‌اى از خدا كه صحيفه‌هاى پاك را مى‌خواند.» بدين گونه بيّنه و برهان با رسالت و رسول با هم صورت اتمام پذيرفت، چه رسول با حكمت مردمان را به رسالت مى‌خواند، و آن را در رفتار خود چنان تجسم مى‌بخشد كه شكوه و جمال آن در رفتار او آشكار شود، و با شكيبايى و استقامت به دفاع از آن دفاع مى‌كند، و سپس رسالتى كه حامل آن است از شايبه‌هاى انحراف و گمراهى به دور است و به همين جهت فطرت سليم و عقل راهيافته آن را مى‌پذيرد.

[٣] در آن اوراق پاك چه چيز مى‌خوانيم؟ كتابهايى را مى‌خوانيم كه آيات محكم و مفصل دارد و در آن كجى و انحراف مشاهده نمى‌شود.

«فِيها كُتُبٌ قَيِّمَةٌ- در آنها نوشته‌هايى استوار و ارزشمند است.» ظاهرا معنى آن چنين است: حقايق نوشته‌اى است كه شك و شبهه‌اى به آنها راه ندارد، و اين واضح است و هيچ اشتباه و پوشيدگى ندارد، و مستقيم است و از كجى و تحريف به دور، و بنا بر اين كلمه اشاره به آيات محكمى مى‌كند كه به تنهايى براى هدايت كردن آدمى و روشن ساختن او كافى است، و آنچه از آيات ذكر كه ممكن است سبب اشتباهى شود به آن باز مى‌گردد، بدان سبب كه از سطح تفكر همه مردمان بالاتر است و تنها به راسخان در علم از ميان ايشان اختصاص دارد.

/ ٢٦٣ [٤] شايد امر بر بعضى اشتباه شود، و چنان تصور كنند كه پراكندگى اهل كتاب و اختلاف ايشان در دين نتيجه‌اى از ناقص بودن حجت و برهان و بينه است، و چون حجت تمام شود و بينه صورت كامل پيدا كند، ديگر كسى در دين اختلاف پيدا نخواهد كرد. هرگز چنين نيست ... كتاب خدا فرصت هدايت را در اختيار مردمان قرار مى‌دهد، ولى اين كار را به صورتى اجبارى انجام نمى‌دهد: اگر ايمان آوردند راه يافته‌اند، و گرنه خود مسئول گمراهى و بدبختى خويشند.

«وَ ما تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّنَةُ- و