تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣ - شرح آيات

شباهت دارد، چنان كه خداوند سبحانه و تعالى گفته است إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ‌. [٣]/ ١٢ پس مقصود سوگند خوردن به آن شهابهايى است كه خدا به وسيله آنها آسمان را از شياطين حفظ مى‌كند كه دزدانه گوش مى‌كنند، و اين شكل از بيان هماهنگ با سخن درباره حفظ شدن اهل زمين به وسيله خداوند متعال است.

قولى نيز آن است كه: هر ستاره، به اعتبار آن كه در شب طالع مى‌شود، طارق است، و بنا بر اين سوگند در اين جا به همه ستارگان درخشان آسمان باز مى‌گردد؛ و بعضى گفته‌اند كه مقصود از نجم در اين جا سياره زحل است، و اين از امام صادق- عليه السلام- روايت شده است، [٤] و بعضى ديگر آن را ثريّا، و ديگران زهره دانسته‌اند.

عبارتها همه اين تطبيقها را مى‌پذيرد، بدان سبب كه بنا بر آيه‌اى، در سوره الملك معلوم مى‌شود كه چراغهاى آسمان رجوم شياطين يا مراكزى براى پرتاب كردن پيكانها به شياطين است؛ خداوند سبحان مى‌گويد وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِ‌. [٥] پس محتمل است كه مقصود از نجوم شهابها يا محل صادر شدن شهابها بوده باشد. و اين نيز باقى مى‌ماند كه بگوييم: مقصود از نجم ممكن است جنس نجم و ستاره باشد و ديگر ستارگان را نيز شامل شود و تنها يكى از آنها نباشد.

[٤] هنگامى كه شخص به استوارى ساختمان آسمان مى‌نگرد، و اين كه چگونه خدا آن را سقفى محفوظ آفريده، و در اطراف آن محلهاى پرتاب كردن تيرهايى براى دور كردن نيروهاى شيطانى كه مى‌كوشند تا نظام آن را تباه سازند، قرار داده است، از اين امر اطمينان پيدا مى‌كند كه دست بزرگى آسمانها و زمين را گرفته و از نابود شدن آنها جلوگيرى به عمل مى‌آورد، و مى‌داند كه در پناه حمايت‌