تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥ - شرح آيات

پس آيا در اين تناقضى وجود دارد؟ هرگز ... زيرا كه از وجه اللَّه چيزى جز مخصوص خدا منظور نيست، پس آن تنها وسيله است، به همان گونه كه جلال و اكرام الاهى با وجه او براى ما تجلّى پيدا مى‌كند.

به همين سبب خدا در آغاز سورة الأعلى به ما فرمان داده است كه نام خدا را تسبيح كنيم كه تسبيح او- سبحانه و تعالى- همين است

«سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى‌- نام پروردگار بلند مرتبه‌ات را تسبيح گوى.» از همين رو از ابن عبّاس روايت شده است كه گفت: «پيامبر-/ ٣٥ صلى اللَّه عليه و آله- چون آيه «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى‌» را مى‌خواند، مى‌گفت: «سبحان ربى الأعلى»، و از على- عليه السلام- نيز چنين روايت شده است. [١١] و از امام باقر- عليه السلام- روايت شده است كه: «هنگامى كه‌ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى‌» مى‌خوانى، بگو: «سبحان ربّى الأعلى، و اگر در نماز باشى، ميان خود و نفس خويش اين را بگو». [١٢] از ابن عامر جهنى روايت كرده‌اند كه گفت: «چون «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ‌» نازل شد، رسول اللَّه- صلّى اللَّه عليه و آله- گفت: آن را در ركوع خود قرار دهيد، و چون «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى‌» نازل شد، گفت: آن را در سجود خود قرار دهيد. [١٣] اين نصها دليل بر آن است كه تفسير آيه تسبيح كردن خدا است نه مجرد تقديس نام او، و به همين سبب در ذكر ركوع و سجود كلمه «اسم» حذف شده، و نيز چنين است پس از قراءت اين آيه و تسبيح خدا گفتن بعد از آن.

و بعضى گفته‌اند: تنزيه نام خداى تعالى و تسبيح اسم او، به اين تمام و كامل مى‌شود كه گفتار از ياد كردن چيزى كه ياد كرد آن با ذكر نام خداى تعالى مناسب نيست خالى باشد، پس روا نيست كه نام شركاى خدا با اسم او برده شود