تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٨ - شرح آيات

نيز از جاه و مرتبه‌اى كه شخص در نزد مردمان دارد پرسش خواهند كرد. در حديث از رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- آمده است كه: «چون روز قيامت فرا رسد، خدا بنده‌اى از بندگان را مى‌خواند و او را مقابل خود نگاه مى‌دارد و از جاه او به همان گونه پرسش مى‌كند كه از مال او». [٢٨] ولى بزرگترين نعمتى كه بنده درباره آن در روز قيامت مورد پرسش قرار مى‌گيرد هدايت است كه در رسالت و در رسول و جانشينان رسول تجلى پيدا مى‌كند، مگر نعمت رسالت نعمتى نيست كه خدا به آن بر بندگان خود منت نهاده و گفته است لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ‌؟ و نيز گفت

يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ‌.

به همين گونه ولايت امامان راهنما بزرگترين مصداق براى نعيمى است كه در روز قيامت مورد پرسش قرار خواهد گرفت و احاديث نيز مؤيد آن است، همچون حديث به جا مانده از امام رضا- عليه السلام- كه يكى از فقها از او درباره اين گفته خداى عز و جل پرسش كرد ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ‌ و گفت آيا اين نعيم در دنيا و آب سرد نيست، و امام در پاسخ او به بانگ بلند گفت: «شما چنين تفسير كرده‌ايد و آن را گونه‌ها قرار داده‌ايد: گروهى گفتند كه آب سرد است، و ديگران آن را خوراك پاكيزه دانستند، و بعضى آن را به خواب راحت تفسير كردند» و سپس امام حديثى از پدران خود روايت كرد كه در آن چنين آمده بود

«خداى عز و جل بندگانش را درباره آنچه به ايشان تفضّل كرده بود مورد پرسش قرار نمى‌دهد» و سپس گفت: «ولى/ ٣٢٧ نعيم دوستى ما خانواده است، و خدا پس از پرسش درباره توحيد و نبوت از آن پرسش مى‌كند، بدان سبب كه چون بنده به اين دوستى وفادار باشد، او را به بهشتى مى‌رساند كه نعيم آن پايان ندارد» و سپس امام رضا عليه السلام حديثى از پدرانش به نقل از رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- روايت كرد كه در آن اين تفسير به صراحت آمده بود.