تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٧ - زمينه كلى سوره

/ ١٨٥ سوره شرح‌

زمينه كلّى سوره‌

در آثار روايت شده از اهل بيت- عليهم السلام- آمده است كه اين سوره و سوره پيش از اين به منزله يك سوره است و مى‌توان آن دو را در نماز واجب، بر خلاف ديگر سوره‌ها، با يكديگر جمع كرد. و از امام صادق- عليه السلام- نقل است كه گفت: «ميان دو سوره نمى‌توان در يك ركعت از نماز جمع كرد مگر در الضحى و أ لم نشرح، و أ لم تر كيف و لإيلاف»، [١] و از آن روى چنين است كه يكى از آن دو متعلق به ديگرى است، و سؤال اين است كه: چگونه؟

خداوند سبحانه و تعالى گروهى از نعمتهاى خود را بر فرستاده‌اش در سوره نخستين و گروهى ديگر را در سوره دوم برشمرده است، و شايد سوره اولى به نعمتهاى شخص تعلق داشته باشد و سوره دومى به نعمتهاى رسيده به او به عنوان صاحب رسالت.

مؤيد پيوستن آنها به يكديگر است خبرى كه از او- صلى اللَّه عليه و آله- درباره سبب نزول سوره روايت شده و در آن گفته است: «از پروردگارم چيزى پرسيدم كه كاش آن را نمى‌پرسيدم، گفتم: پروردگارا!/ ١٨٦ ابراهيم را دوست خود برگزيدى، و با موسى سخن گفتى، و كوه‌ها را مسخر داوود ساختى كه با او تسبيح‌