تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٨ - شرح آيات

[١٤] تحمل رنج دنيا آنان را از گرفتار رنج و محنت شدن در آخرت رهانيده است، و بر خلاف رنج و تعبى كه اهل دوزخ با آن رو به رو مى‌شوند، اينان در مجالس انس بهشتى، بى‌درد و رنجى از چشيدن شراب پاكيزه‌اى كه در برابر خود آماده در جامها دارند لذت مى‌برند.

«وَ أَكْوابٌ مَوْضُوعَةٌ- و ساغرهاى آماده،» آكنده از شراب طهور، [١٥] در حالى كه به پشتيهاى رديف شده تكيه داده‌اند

«وَ نَمارِقُ مَصْفُوفَةٌ- و بالشهاى به صف قرار گرفته،» [١٦] در هر سو كه بخواهند فرشهاى گسترده براى نشستن بر روى آنها مى‌يابند

«وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ- و فرشهاى گرانبهاى گسترده،» و گفته‌اند كه زرابى قاليهايى است كه برجستگيهاى نرم دارد.

[١٧] ميان آدمى و فهم حقايق حجابى جز غفلت وجود ندارد، و چون اين حجاب برداشته شود، آن حقايق را آشكار در برابر خود مى‌بيند، و قرآن در اين كار به او يارى مى‌كند./ ٦٩ او را به نظر كردن در اين حقايق آشناى پيرامون خودش كه معمولا از توجه به آنها غافل است، ترغيب مى‌كند و مى‌گويد

«أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ‌- آيا به شتران نمى‌نگرند كه چگونه آفريده شده‌اند؟» پس چون نگاه كنند، درياهاى معرفت در برابر چشمان ايشان به تموّج در مى‌آيد. حقّا چنين است. شترى كه با زندگى ايشان آميخته شده و حتى زندگى آنان با زندگى شتران بافت واحدى پيدا كرده، و براى اين جانور هزار اسم ساخته‌اند كه در آنها وجود اين جانور و صفات و حالات آن منعكس مى‌شود، و بسا هست كه براى انسان به اندازه اين عدد نام توصيفى فراهم نيامده است ... همين شترى كه بر پشت آن سوار مى‌شوند، و از شير آن مى‌نوشند، و گوشت آن را مى‌خورند، و با پيشاب آن بعضى دردها را درمان مى‌كنند، و از پشم و كرك آن خانه‌هاى سبك و جامه و