تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٢ - سوره العاديات(١٠٠) آيات ١ تا ١١

كه منتها درجه جود و شهامت و از خود گذشتگى است)، از آن سخن مى‌گويد كه طبيعت نخستين آدمى (پيش از تربيت پذيرفتن و تزكيه شدن) كفران نعمت است و بخل و نيكى براى خود خواستن و آن را تنها مخصوص خود ساختن، ولى آيا چه وقت واقعا به خطاى خود پى خواهد برد؟ در آن هنگام كه روپوش گورها برداشته و جسدها در آنها آشكار مى‌شود، و نيز آنچه در سينه‌ها همچون اسرارى پنهان مانده است در معرض ديد همگان قرار مى‌گيرد: در چنين روزى آدمى در مى‌يابد كه خدا از حال او آگاه است.

بدين گونه است كه اين سوره كريمه، چنان كه در بعضى از احاديث به منزله نيمى از قرآن توصيف شده، آدمى را به از خود گذشتگى و فداكارى در راه خدا برمى‌انگيزد و براى رسيدن به اين هدف عالى تربيت مى‌كند.

سورة العاديات/ ٢٨٧

[سوره العاديات (١٠٠): آيات ١ تا ١١]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً (١) فَالْمُورِياتِ قَدْحاً (٢) فَالْمُغِيراتِ صُبْحاً (٣) فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً (٤)

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً (٥) إِنَّ الْإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ (٦) وَ إِنَّهُ عَلى‌ ذلِكَ لَشَهِيدٌ (٧) وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ (٨) أَ فَلا يَعْلَمُ إِذا بُعْثِرَ ما فِي الْقُبُورِ (٩)

وَ حُصِّلَ ما فِي الصُّدُورِ (١٠) إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبِيرٌ (١١)