تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٩ - شرح آيات

/ ١٨٨

آيا سينه تو را گشاده و روشن نكردم‌

شرح آيات

[١] خطاب الاهى به رسولش، بدين گونه آكنده از مهر و محبت، فضيلت فرستاده بر مسلمانان را به ياد ايشان مى‌آورد، و دوستى و احترام او را به دلشان مى‌اندازد، و مى‌گويد

«أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ‌- آيا سينه تو را گشاده و روشن نكرديم؟» محمّد بن عبد اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- به بالاترين درجه از كمال رسيد كه هيچ كس پيش از او به آن نرسيده بود، و براى هيچ كس امكان ندارد كه پس از وى به آن برسد، و اين همه به فضل و منت و توفيق خداى متعال بود، و بر ما است كه ميان بزرگداشت آفريده‌اى به سبب بزرگوارى او در نزد خدا، و توصيف او به كمالى كه خدا به او بخشيده، و بزرگداشت او از اين لحاظ كه خدا به اين امر كرده و در حدود فرمان خدا است، و ميان اين كه دور از خدا چنين كنيم، تمايز قائل شويم ... آيا نمى‌بينيد كه چون در نماز براى پيامبر به رسالت او شهادت مى‌دهيم مى‌گوييم: و اشهد ان محمدا عبده و رسوله، پس به چه سبب بر آن تأكيد مى‌كنيم كه او بنده خدا است؟ يكى از سببها آن است كه دوستى رسول اللَّه ما را به مبالغه درباره آن بر نيانگيزد و در حق وى چنان گمان نكنيم كه ترسايان در حق پسر مريم/ ١٨٩- عليهما السلام- كردند.

آيات در سوره و الضحى و اين سوره مقام رسول اللَّه را به بالاترين درجات بالا مى‌برد، ولى به صورتى كه در عين حال منافى با بدعت غلوّ و مبالغه‌اى باشد كه امتها درباره صالحان خودشان مرتكب آن شدند، و مى‌بينيم كه، با كمال آشكارى‌