تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٠ - شرح آيات

اين تعبير، در ميان عموم مسلمانان نظرهايى كه درباره پيامبر اسلام و ديگر اولياى خدا دارند، از شايبه‌هاى غلو تهى نيست، و اين به سبب بى‌خبرى از آن است كه مقامات بلند ايشان ذاتى خودشان نيست، بلكه اين مقامات را خداى متعال به ايشان عنايت كرده است، و اگر رحمت خدا شامل حال آنان نمى‌شد، بشرى همچون ديگر افراد بشر بودند.

خدا سينه پيامبر را به ايمان و يقين و رسالت گشود و گسترش داد، حتى او را به تحمل چيزى تا در ساخت كه كوه‌ها از حمل آن بيم داشتند، و چنان شد كه توانست با آن اجتماع جاهلى خشن و ستمگر و جفاكار سخت با خلق و خوى پسنديده‌اى كه خداوند متعال با آيه‌ وَ إِنَّكَ لَعَلى‌ خُلُقٍ عَظِيمٍ‌، [٣] از آن ياد كرده است، رو به رو شود.

خدا قلب او را در آنچه از زمان كه گذشت و در آنچه پس از اين خواهد آمد، گسترش داد، و قلب بزرگ او را بر همه زمانها مسلط ساخت، و پيوسته زمان پيش مى‌رود و تطور و تحوّل پيدا مى‌كند، و تا قيام قيامت رسول اللَّه بر آن سرورى و رهبرى دارد.

خدا سينه رسول خود را با آن گزيدگان از يارانش گسترش داد كه حامل رسالت بودند، و در پى او روان شدند، و در مقدمه آنان پسر عمويش امام على- عليه السلام- جاى داشت كه منزلت او در برابر رسول اللَّه همچون منزلت هارون نسبت به موسى بود- بنا بر حديثى متفق عليه- مگر خدا كليم خويش موسى- عليه السلام- را به برادرش هارون تأييد نكرد، و دعاى او را مستجاب نساخت كه گفته بود رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي ... وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي* هارُونَ أَخِي‌؟

[٢] در آن هنگام كه خدا قلب را با ايمان مى‌گشايد و باز مى‌كند، براى پذيرفتن دشواريها و سختيها وسعت پيدا مى‌كند، و قدرت/ ١٩٠ مقابله با سخت‌ترين‌