تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٢ - شرح آيات

حمل مى‌كند سبك مى‌شود.

/ ١٩١ [٣] و تنگى نفس و بازو گشاده نبودن قلب بارى بس سنگين است، پشت صاحب آن را خم مى‌كند، و مخصوصا اگر شخص حامل رسالت خدا بر جهانيان باشد، سنگينى آن چندان مى‌شود كه هيچ كس تاب تحمل آن را ندارد، مگر آن كه خدا سينه او را به ايمان و يقين و توكل كردن بر خودش و همه چيز را به دست او سپردن گشوده باشد، و شعيب- عليه السلام- در آن هنگام كه با فساد قومش چالش كرد و گفت إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ‌ [٦] چنين بود.

«الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ‌- كه پشت تو را خم كرده بود.» نيز گفته‌اند كه: يعنى چندان سنگين بود كه نقيض يعنى صداى تا شدن پشت بر اثر گرانبارى شنيده شد.

[٤] هنگامى كه بنده زندگى خود را خالص به خدا اختصاص مى‌دهد، و از پليديها و مصلحتها و شهوتهاى دنيا آن را پاك مى‌كند، و از قيد و بندهاى ماده خلاص مى‌شود، قرين رسالت مى‌شود، و به آن مى‌شنود، و نام او به سبب پراكندن و گداختن آن در بوته‌اش بلند آوازه مى‌شود، و سيد المرسلين چنين بود كه خدا او را براى خود برگزيد و به همين جهت نام او قرين نام خدا شد، و فرمانبردارى از او دنباله‌اى از فرمانبردارى خدا، و سخن و سنت و سيرت و آداب او جزئى از احكام خدا كه گفت وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا. [٧] خدا بدين گونه نام و ياد او را برترى بخشيد، و چنان كه مى‌بينى، در هر برآمدن و فرورفتن خورشيد مؤذنان با ميليونها حنجره مؤمن، نام او را با احترام بر زبان مى‌آورند.

«وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ‌- و ياد و نام تو را بلند گردانيديم.» و ياد رسول در دنيا به تأييد خدا از دينش كه از همه دينها برتر است، بلند