تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٤ - شرح آيات

همين جا در روايت مأثور از امام على- عليه السلام- آمده است كه گفت

«رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- گفت: خدا چنان شفاعت مرا درباره امتم مى‌پذيرد كه مى‌گويد: راضى شدى اى محمد؟! و من مى‌گويم كه: پروردگارا، راضى شدم». [٧] و از او- عليه السلام- روايت شده است كه به اهل قرآن گفت: «آيا شما مى‌گوييد كه اميد دهنده‌ترين آيه در كتاب خداى تعالى اين آيه است قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ‌؟ گفتند: آرى، گفت

ولى ما- اهل البيت- مى‌گوييم كه بهترين آيه در كتاب خداى تعالى اين است

وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌. [٨] در حديثى ديگر: «آن شفاعت است كه به اهل لا اله الا اللَّه داده مى‌شود تا بگويد: پروردگارا، راضى شدم». [٩] در حديثى مأثور از امام صادق- عليه السلام- آمده است كه: «پيغمبر روزى بر فاطمه- عليها السلام- وارد شد كه جامه‌اى از پشم شتر بر تن داشت و به دست خود گندم آسياب مى‌كرد و كودك خود را شير مى‌داد، پس چشمان پيغمبر با ديدن او به گريه افتاد و گفت: دخترم! به جاى تلخى دنيا شيرينى آخرت خواهى داشت، چه خدا اين آيه را بر من نازل كرد:/ ١٧٣ وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌.

و امام صادق- عليه السلام- گفت: «خرسندى جدّ من به آن است كه در آتش يكتاپرستى باقى نماند». [١٠] [٦] رسول اللَّه با يتيمى بزرگ شد: در آن هنگام كه در شكم مادر بود پدرش را از دست داد، و سپس در آغاز كودكى بى‌مادر شد و آنچه را كه يك يتيم از پدر و مادر از لحاظ عاطفى تحمل مى‌كند، تحمل كرد، پس خدا او را سرچشمه‌