تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٥ - شرح آيات

آسايش و تنبلى تسليم كنند. آيا مى‌دانى چگونه؟ با عملى كردن سفارشهاى به يكديگر درباره حق و صبر.

«وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ- و يكديگر را به حق و به شكيبايى سفارش و توصيه كردند.» بزرگ به كوچك سفارش مى‌كند، و كوچك به نوبه خود بزرگ را در معرض سفارش خود قرار مى‌دهد، و دانا نادان را توصيه مى‌كند،/ ٣٣٧ و نادان نيز به توصيه دانا مى‌پردازد ... و اين اصل دامنه انجام دادن فريضه امر به معروف و نهى از منكر را گسترش مى‌دهد، و به همين گونه امر واجب خواندن مردمان به سوى خدا و به همه رساندن رسالتهاى او، و هدايت كردن جاهلان و چيزهاى ديگرى از اين قبيل را به صورتى گسترده‌تر به جريان مى‌اندازد.

از آن نظر چنين مى‌شود كه سفارش دو جانبه درخشندگى روح است و شكفتگى آرزو و سرزنشى لطيف. از اين طريق محيطى ايمانى به وجود مى‌آيد كه تو را بر انجام دادن واجباتت يارى مى‌دهد و حسن همسازگارى اجتماعى را در مسير صحيح راهنمايى مى‌كند.

گفته شد كه بايد سفارش دو طرفى به حق باشد و به صبر، آيا آنها چيست؟

شناخت حق نيازمند يارى كردن صالحان است و آنان تو را به اين شناخت و راههاى رسيدن به آن رهبرى مى‌كنند، و دشواريها و پيچيدگيهايى را كه از تبليغات گمراهان فراهم آمده است برطرف مى‌سازند. و چون مذهبها با يكديگر تناقض پيدا كند، و آراء و عقايد مختلف شود، و امر بر تو مشتبه شود، ناگزير براى رفع گرفتار بايد راهنمايى دانشمندان صالح و مؤمنان فهميده و توصيه‌هاى ايشان به حق به مدد گرفتاران بيايد.

چون حق را شناختى، ايستادن در كنار آن و دفاع كردن از آن و استوار ماندن بر آن نيازمند صبرى بزرگ است كه مؤمنان آن را به يكديگر سفارش مى‌كنند تا بعضى از ايشان در برابر سختيها و گرفتاريهاى زمان از پا در نيايند.