تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٠ - شرح آيات

بخشيدن اندكى به او يا اگر چيزى نداريد با عذرخواهى از خود دور كنيد، چه كسى از جن و انس نيست مواظب شما است تا ببيند كه كارى را كه خدا بر عهده شما گذاشته است، چگونه انجام مى‌دهيد». [٢١] اسلام از سؤال كردن نهى كرده، و آن را خوارى شمرده است، ولى رد كردن سؤال كننده را نيز منع كرده است. در حديث به جا مانده از امام باقر- عليه السلام- آمده است كه گفت: «اگر سائل مى‌دانست كه در سؤال كردن چه چيز است، هرگز كسى به سؤال كردن از ديگرى نمى‌پرداخت، و اگر عطا كننده مى‌دانست كه در بخشندگى چه چيز است، هرگز كسى كس ديگر را رد نمى‌كرد». [٢٢] [١١] رزق خوراك تن است، و شكر كردن بر آن خوراك روح، و هر كس شكر را از دست بدهد، احساس گرسنگى دايمى خواهد كرد، آيا بزرگترين ثروتمندى ثروتمندى نفس و روان نيست؟

كسانى كه فقر نفسى و روانى را احساس مى‌كنند، شباهت كاملى به مبتلايان به بيمارى خوره دارند كه اگر بيست روپوش هم بر روى خود كشيده باشند، احساس لرزش سردى در رگهاى خود مى‌كنند.

مهربانى كردن به يتيم، وسائل را با انفاق يا با زبان خوش از خود دور كردن، دو مظهر از شكر است، و شكر نعمتهاى خدا مظاهرى گوناگون دارد كه دين اسلام در ضمن يك كلمه جامع فراگير به آن فرمان داده و گفته است

«وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ‌- و اما نعمت پروردگارت را سپاسگزار باش و از آن سخن بگو.» سخن گفتن از نعمت مشتمل بر سه بعد است

/ ١٧٩ اول: اعتراف كردن به آن، و بيان كردن آن در برابر مردم تا او را كه به‌