تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٤ - شرح آيات

است، او را به درخواست كردن از خودم و مناجات كردن با خودم بر مى‌انگيزم، پس چون بنده‌ام چنين شود و بخواهد كه غافل بماند، مى‌گذارم كه چنين شود، چنين كسان دوستان حقيقى من و قهرمانان واقعيت‌اند، آن كسان‌اند كه چون بخواهيم براى مكافات زمين را هلاك كنيم،/ ٤٧٢ به خاطر اين قهرمانان آن بلا را از مردم زمين دور مى‌كنم». [١٠] آرى، ولى چون مؤمن ياد و ذكر خدا را ترك كند، نه تنها در معرض گمراه كنندگى شيطان و سقوط در دامهاى او قرار مى‌گيرد، بلكه در معرض خطرهاى مادى نيز واقع مى‌شود. در حديثى به جا مانده از امام صادق- عليه السلام- چنين آمده است: «مؤمن به غرق شدن و به ويران شدن بنا مى‌ميرد، و در چنگال جانور درنده گرفتار مى‌شود و بر اثر صاعقه از دنيا مى‌رود، ولى اگر به ياد خدا باشد صدمه‌اى نمى‌بيند» و در روايتى ديگر «در حال ياد كرد خدا آسيبى به او نمى‌رسد». [١١] چهارم: و ياد كردن از خدا و سلطه و نيرو و رحمت او، و توكل و استعاذه به قوت و تأييد او براى بندگانش، و فهم و توجّه به اسماى حسناى او، همه از گرفتار شدن به وسوسه‌هاى شيطانى جلوگيرى مى‌كند، و تصميمات آدمى فرمانبردار داورى عقل و مقياسهاى فطرت او مى‌شود، نه مطيع هواها و آرزوهاى نفسانى وى.

بيشتر مردم تصميماتى كه مى‌گيرند بدون آن است كه توجهى به اسباب آن كرده باشند و بدانند كه اينها در جايى كه به نام عقل باطن ناميده مى‌شود پخته و پرورده مى‌شود، و سپس آنها را به اشاره دلايل مختلفى براى پسنديده بودن تصميمات مى‌پذيرند، در صورتى كه مؤمن آنها را در برابر دوربين عقل قرار مى‌دهد و دقيقا به آزمايش آنها مى‌پردازد، و اين همه از بركت ياد خدا است كه بر بيدارى ذات مى‌افزايد، و عقل را درخشنده و فطرت را نورانى مى‌كند.