تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٠ - شرح آيات

/ ٤٥٥ سورة الفلق‌

[سوره الفلق (١١٣): آيات ١ تا ٥]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (١) مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ (٢) وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ (٣) وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ (٤)

وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ (٥)

/ ٤٥٦

بگو به خداى همه آفريده‌ها پناه مى‌برم‌

شرح آيات

[١] كلماتى است كه آنها را بر زبان مى‌رانيم، ولى درباره معانى خارجى و مصاديق واقعى آنها نينديشيم، غامض و اسرار آميز باقى مى‌ماند، مگر عبارتها پلهايى براى گذشتن و رسيدن به معانى، و كلمات اشاره‌هايى به حقايق نيست كه كلمه استعاذه و پناه بردن به چيزى يكى از آنها است و در آن هنگام كه شخص اعتماد خود را به نفس خويش در رو به رو شدن با خطر هولناك از دست مى‌دهد، و چنان گمان دارد كه آنچه به آن پناه مى‌برد قادر بر جلوگيرى از آن خطر است، به آن چنان پناه مى‌برد كه گرفتار جانور درنده‌اى به يك غار يا دژ پناهنده مى‌شود؟

گاه خطرهايى كه مردم از آنها مى‌هراسند، تنها وهم و گمان و وسوسه شيطانى است، كه در برابر آن بشر در زمانى به جن و جادو و بت پناه مى‌برده، در صورتى كه شايسته پناه بردن به آفريننده جهان بوده است.