تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢ - شرح آيات

/ ٣٢

نام پروردگار بلند مرتبه‌ات را تسبيح گوى‌

شرح آيات

[١] براى نام خدا عظمتى است كه برخاسته از بزرگى خود او است، زيرا كه راهنماى به او و يادآورى به ما است، و گواه بر شكوه و زيبايى و عظمت و بزرگوارى او است، و بدان جهت كه پروردگار ما در آغاز اسم اعظم خود را آفريد، و آن را بر چهار چيز قرار داد كه اختصاص به يكى داشت، پس آن را پوشيده نگاه داشت كه از آفريدگانش هيچ كس بر آن آگاه نبود، و آن سه را در كلمات: اللَّه و تعالى و تبارك قرار داد، تا اولى راهنماى ما به ذاتش باشد، و دومى به صفاتش، و سوم به افعالش، سپس اشياء را به اسم او آفريد، و آنچه در آفريده‌ها از آثار عظمت او مى‌بينيم، چيزى جز تجليهايى از نامهاى او نيست.

بدين گونه به ما فرمان داد تا او را به نامهايش بخوانيم: «وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌ فَادْعُوهُ بِها- و خدا را نامهاى نيكويى است، پس او را به آنها بخوانيد».

آنچه در دعاهاى مأثوره مى‌خوانيم تأويلى براى اين فرمان الاهى است كه به خدا به توسط نامهاى نيكوى او توسل جوييم، و مى‌گوييم: «اعوذ بنور وجهك الذى أضاءت له السماوات و الأرضون و انكشفت له الظلمات، و صلح عليه امر الأولين و الآخرين، من فجاءة نقمتك، و من تحويل عافيتك، و من زوال نعمتك‌ [١]- پناه مى‌برم به روشنى روى تو كه براى آن روشن شد آسمانها و زمين، و تاريكيها براى آن آشكار شد، و نيكو شد بر آن امر اوّليان و آخريان، از/ ٣٣ ناگهانى بودن انتقامت، و از