تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٥ - شرح آيات

جانور امتناع كند، يا كودكى يا كورى را در حال افتادن ببيند و بر جاى خود بى‌حركت بماند.

بدين گونه سعى در رساندن طعام به مسكينان در حد ذات خود واجب و ترك آن حرام است، و اين مسئوليتى است كه در آن شخص قادر به اطعام و شخص غير قادر به آن هر دو سهيمند.

[٤] خوراك رساندن به مسكين از آشكارترين مصداقهاى زكات است، و زكات معادل نماز است و از آن دو در قرآن با يكديگر ياد مى‌شود، جز اين كه نماز يك مظهر خارجى از مظاهر دين نيست، بلكه پيش از آن رابطه‌اى ميان بنده و پروردگار است، پس هر كه اين رابطه را فاسد كند، و مقدس‌ترين مقدسات خود را مورد استفاده در امور دنيايى قرار دهد، بدبختى و لعنت بهره او خواهد شد.

«فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ‌- پس واى بر (آن) نمازگزاران،» كه آن را وسيله‌اى براى دنيا سازند- در صورتى كه نماز معراج آخرت است- و در آن سهل انگارى كنند.

[٥] پس آنان را مى‌بينى كه در حضور ديگران با نشاط به نماز گزاردن مى‌پردازند، و در خلوت آن را فراموش مى‌كنند، در صورتى كه نماز حقا وسيله‌اى است كه تو را از خلق مى‌برد و به آفريدگارت پيوند مى‌دهد، و از دنيا به آخرت و از تن به روان متوجهت مى‌سازد، و مؤمن در خلوتهاى خود و در زهدان تاريكى، در آن هنگام كه طبيعت به خواب رفته است، و انس گرفتن با بهترين ياد آورنده‌هاى شيرين لذتبخش دارد، به مناجات كردن با پروردگار جهانيان مى‌پردازد، در صورتى كه منافق در اين هنگام آن را از ياد مى‌برد و به غفلت و كسب لذت و وسوسه‌هاى شيطانى مى‌پردازد.

/ ٣٨٣ «الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ‌- كه از نماز خويش غفلت مى‌كنند.» از ابعاد غفلت كردن و از ياد بردن نماز عقب انداختن آن از وقتش بدون عذر است، چنان كه از امام جعفر صادق- عليه السلام- روايت شده است كه‌