تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٤ - شرح آيات

اين امر بايد سبب آن شود كه شخص از عمل كردن و بهره‌مند شدن از نعمتهاى خدا و پيشرفت و ترقى تنها به خاطر اين كه كسى بر من رشك خواهد برد خوددارى كند؟ هرگز ... بلكه لازم است كه از شر حسود در هنگام حسادت به خداى تبارك و تعالى پناه برد.

«وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ- و از شر حسودى كه رشك برد.» خدا حسود را از تغيير حالت دادن حسد خود به عملى دشمنانه منصرف مى‌سازد، زيرا كه حسد، در صورتى كه با گفته يا عملى آشكار نشود بى‌اثر مى‌ماند، و هيچ انسانى از حسد تهى نيست، جز اين كه بيشتر مردم، چرا كه از زيان حسد آگاهند و مى‌دانند كه زيان آن به خودشان بيش از ديگران آسيب مى‌رساند، از آن منصرف مى‌شوند و به حال غبطه در مى‌آيند، و حتى گفته شده است: «هيچ ظالمى را شبيه‌تر به مظلوم از حسود نديده‌ام». [٢] حسد سبب آن شد كه شيطان از سجده كردن به آدم خوددارى كرد، به همان گونه كه سبب وقوع اولين جريمه بر زمين شد كه با آن قابيل برادرش هابيل را كشت.

پناه مى‌بريم به خدا از شر آن و از شر كسى كه حامل آن است.